จ้างและพวกทำงานสกปรก แล้วกินส่วนแบ่งจากการว่าจ้าง
โรแนนหันไปมองรอบร้าน
“บรรยากาศแบบนี้ก็น่าอยู่ดีอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้ร้านกลายเป็นทะเลเลือด ยังไงคืนนี้ก็ให้จบแค่นี้ดีไหมครับ?”
“ก็ขึ้นอยู่กับว่าคนที่นี่จะว่ายังไง”
“เข้าใจครับแล้วคุณล่ะ คุณเจมส์ คิดว่ายังไง?”
“ถ้าเป็นโรแนนพูด ก็คงเป็นเรื่องจริง แต่สามคนนั้นก็โดนเล่นไปแล้ว คุณก็รู้กฎของที่นี่ใช่ไหม?”
แม้จะได้ยินเช่นนั้น สีหน้ายิ้ม ๆ ของโรแนนก็ไม่เปลี่ยน
“แต่สามพี่น้องดูทรีเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ”
“แต่พวกนั้นไม่ได้ลงมือก่อน”
“ก็จริง แต่ไม่มีใครตาย และอัศวินท่านนี้… ขออภัยครับ ขอทราบชื่อ?”
“โอเชียน”
“เข้าใจแล้วครับท่านโอเชียนชักดาบก็เพราะป้องกันตัวเขาแค่ผ่ากระสุนเท่านั้นและตามที่ผมเข้าใจ ร้านนี้มองข้ามเรื่องต่อยตีใช่ไหมล่ะ?”
“แต่นี่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน…”
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ถือเป็นครั้งแรกแล้วก็ฝากคุณเจมส์ เป็นคนกำหนด ‘บรรทัดฐาน’ ของเรื่องนี้ด้วยแล้วกัน”
เจมส์กัดกรามแน่นเมื่อโรแนนโยนความรับผิดชอบมาให้หน้าตาเฉย
“……เวรเอ๊ย”
เจมส์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด แล้วค่อย ๆ ถอนมือออกจากปืนที่เอว
ท่าทางนั้นทำให้ทุกคนในร้านเหล้าเก็บอาวุธของตนกลับไป และหันกลับไปสนใจอาหารบนโต๊ะของตัวเองอีกครั้ง
บรรยากาศในร้านก็กลับมาครึกครื้นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
โอเชียนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
โรแนนลุกจากที่นั่งของตน แล้วเดินมานั่งลงข้างออเซียนอย่างไม่เป็น
