ตอนนี้…มันกลายเป็นนิสัยของผมจริง ๆ
“อะ…เอ่อ…”
ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่าง ๆ เดินเข้ามาหาผมอย่างระมัดระวัง
เขาเป็นชายกลางคนใบหน้าเปื้อนฝุ่นหน้าตาอิดโรยเหมือนผ่านสิ่งต่างๆมามาก
แต่แววตายังมีประกาย ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มคนงาน
ชายคนนั้นโค้งศีรษะให้ผมเล็กน้อย
“ก่อนอื่น…ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ ผมชื่อบิลครับ”
“ข้าชื่อ โอเชียน”
โอเชียน เป็นชื่อของตัวละครที่ผมตั้งไว้ในเกม
“ข้ามิได้ตั้งใจจะช่วย เพียงแต่พวกมันเป็นฝ่ายโจมตีก่อน ข้าจึงชักดาบตามหน้าที่แห่งอัศวิน”
“……?”
นั่นอีกแล้วน้ำเสียงแบบนั้น
ดูเหมือนชายคนงานก็รู้สึกเช่นกัน เพราะเขามองผมด้วยสีหน้าประหลาด
ผมพยายามปรับน้ำเสียงอยู่หลายครั้งก่อนจะยอมแพ้
ฝืนไปก็ไม่มีผล ค่อย ๆ ปรับทีหลังก็ได้
สิ่งสำคัญตอนนี้คือ…เรากำลังอยู่ที่ไหน?
“ข้าจะถามเป็นครั้งที่สาม อย่าได้ทดสอบความอดทนของข้ายิ่งไปกว่านี้—ที่นี่คือที่ใดกันแน่?”
“……นี่เป็นครั้งแรกของท่านในเมืองเทียร์นาใช่ไหม?”
“เทียร์นา?”
คิดเท่าไหร่ก็จำชื่อเมืองนี้ไม่ได้
เมื่อผมถามด้วยความไม่รู้จริง ๆ สีหน้าของชายคนนั้นก็ดูแปลกประหลาดทันที
เหมือนกับจะพูดว่า “ไม่รู้จักเทียร์นาได้ยังไง?”
สายตานั้นทำให้ผมรู้สึกอึดอัด แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำหน้าด้านเข้าไว้
“เล่ามาให้หมด”
ผมก้าวเข้าหาเขา เขาดูงุนงงเล็กน้อย แต่ก็เริ่มเล่าทุกอย่างที่เขารู้
เทียร์นาเป็นชื่อเมืองที่ผมยืนอยู่ ณ ตอนนี้ มีฉายาว่า “นครทองคำ”
ที่นี่คือแห
