ฝึกดาบสักครั้ง แต่กลับเหวี่ยงดาบได้สวยขนาดนี้?
นี่ต้องเป็นผลมาจากร่างกายของตัวละคร “อัศวินพเนจร” ที่ผมเล่นแน่นอน
ซึ่งก็เชื่อมโยงไปยังคำถามข้อที่สอง…
ผมฆ่าคนไปหลายสิบ ไม่ใช่แค่อันธพาล แต่เกือบถึงขั้นฆาตกรต่อเนื่อง
ถึงจะเรียกว่าป้องกันตัวก็เถอะ เพราะพวกมันเป็นฝ่ายโจมตีก่อน
แต่การฆ่าคนมันไม่ควรจะรู้สึกเฉย ๆ แบบนี้
ไม่มีความตกใจ ไม่มีความสั่นไหว แค่รู้สึกว่ามันคือสิ่งที่ต้องทำ
จุดนี้เองที่ผมเริ่มเข้าใจ…
ผมคือตัวผม แต่ก็ไม่ใช่ตัวผมอีกต่อไป
พูดให้ถูกก็คือ จิตของผมได้หลอมรวมเข้ากับ “อัศวินพเนจร” ตัวละครที่ผมพัฒนามาในเกม
คำถามสุดท้ายคือ…
“ข้าขอถามอีกครั้ง ท่านจะให้ข้ารอคำตอบไปถึงเมื่อใดกันแน่—ที่นี่คือที่ใด?”
สิ่งที่ผมจะพูดคือ “ที่นี่ที่ไหน” แต่ปากกลับพูดออกมาด้วยสำเนียงโบราณอย่างกับตัวละครในหนัง
‘ภาษานี่มันอะไรกัน…?’
ผมตกใจจนต้องลองปรับน้ำเสียงให้พูดปกติ แต่ร่างกายกลับขัดขืน
แล้วผมก็นึกถึงคุณลักษณะของคลาส [อัศวินพเนจร] ได้
ทุกคลาสจะมีคุณลักษณะเฉพาะติดตัว เช่น ขโมยจะมี [เจ้าเล่ห์] นักรบจะมี [บ้าบิ่น] นักบวชจะมี [ศรัทธา]
สำหรับ [อัศวินพเนจร] จะมี [เกียรติอัศวิน] [ชนชั้นสูง] และ [คุณธรรม]
[เกียรติอัศวิน] คืออุดมคติของอัศวินยุคกลาง
[ชนชั้นสูง] คือฉากหลังที่มาจากกำเนิดเพราะในยุคกลางอัศวินคือผู้มีเชื้อสายขุนนาง
และ [คุณธรรม] คือลักษณะนิสัยโดยกำเนิดของตัวละคร
ทั้งหมดนี้เป็นแค่ค่าพื้นฐานในเกม แต่
