ป็นความรู้สึกของเหยื่อที่เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายในป่าเขา
แม้แต่จะขยับนิ้วหรือลืมตายังทำไม่ได้
แล้วอัศวินก็ขยับ
แม้จะอยู่ห่างกันเกิน 20 เมตร แต่ระยะห่างนั้นไร้ความหมายกับอัศวิน
เขาก้าวเพียงก้าวเดียว ก็โผล่มายืนตรงหน้า
หัวหน้าแก๊งที่พยายามฝืนตัวเองสุดแรง เปล่งเสียงออกมาสั่น ๆ
“ชะ…ช่วย…”
ก่อนคำพูดจะจบ แสงวาบก็เฉือนผ่าน และศีรษะหลุดกลิ้งลงพื้น
พวกคนงานที่เฝ้ามองอยู่กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
พวกเขาไม่อาจยินดีได้เลย มันเกินกว่าจะเข้าใจได้
พวกอันธพาลบุกมา ฆ่าคนไปหลายราย คนงานบาดเจ็บ โรงงานกำลังจะถูกยึด
แล้วอยู่ดี ๆ ก็มีอัศวินโผล่ออกมาจากใต้ดิน ฟันศัตรูทั้งหมดตายในพริบตา
เขาไม่ได้มาจากฟ้าเหมือนที่เทพเจ้าถูกเล่าว่าส่งผู้ช่วยลงมา…
เขาโผล่มาจากพื้นดิน…จะเรียกว่าอะไรดี?
เทวทูต? หรือปีศาจ?
แน่นอนว่ามันไม่สำคัญอีกแล้ว
อัศวินหันกลับมาและเมื่อสายตาของเขาสบกับพวกคนงานพวกเขาก็กลั้นหายใจ
สายตานั้นคือผลพวงจากการสู้รบ — จิตสังหาร
เขาจะฟันพวกเขาด้วยหรือเปล่า?
จากที่เขาฆ่าเหล่าอันธพาลอย่างไม่ลังเล อะไรก็เป็นไปได้
ขณะที่พวกคนงานยังลังเล อัศวินก็เอ่ยขึ้น
“ที่นี่คือที่ใดกัน?”
•
“ที่นี่คือที่ใดกัน?”
แม้จะถามออกไป แต่ผมก็สับสนสุด ๆ
คำถามมีมากมาย จึงพยายามจัดลำดับความคิดให้เรียบร้อย
อย่างแรกคือความสามารถทางร่างกายที่เหลือเชื่อ
ต่อยประตูหินจนแตก กระโดดออกจากใต้ดินยังพอเข้าใจได้ แต่ตัดกระสุนที่พุ่งเข้ามาได้ล่ะ?
ผมไม่เคย
