ถทางร่างกายของเขา ทั้งที่ใส่เกราะหนักทั้งตัว
ชุดเกราะสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ อัศวินกระโดดลงกลางกลุ่มของศัตรู
ตอนที่เขาลงถึงพื้น เท้าของเขากระทืบเข้าที่หัวของชายคนหนึ่งอย่างแรง ร่างนั้นทรุดลงในพริบตา ขณะที่อัศวินไม่หยุดเหวี่ยงดาบในมือ
แสงของคมดาบสลับไปมาระหว่างเส้นสีเงินและรอยเลือด
ทุกการฟัน…หมายถึงความตาย
อันธพาลร่วงลงกลางสาดกระเซ็นของเลือด ห้า ศพ ร่วงลงในพริบตา แต่อัศวินไม่หยุด เขาเดินหน้าหาเหยื่อรายต่อไป
น่าเศร้าที่คนทั้ง 40 ที่มีปืน กลับพ่ายแพ้ต่อชายผู้มีเพียงดาบหนึ่งเล่ม
เขาราวกับเสือในฝูงแกะ
“แขนฉัน!!”
“อะไรวะเนี่ย!”
“ไม่เห็นมีใครบอกเรื่องแบบนี้มาก่อน!”
เสียงกรีดร้องดังระงม พวกอันธพาลบางคนยิงสู้ แต่ไร้ผล
อัศวินตวัดดาบฟันกระสุนกลางอากาศราวกับปีศาจ
ประกายไฟกระเด็นวูบ และปลอกกระสุนที่ถูกผ่าครึ่งหล่นเกลื่อนพื้น
จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่ศัตรู แล้วตวัดดาบฟาด
“ไม่เอาแล้ววว! ฉันไม่อยากตาย!”
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้เหล่าอันธพาลทิ้งปืน แล้ววิ่งหนีกระเจิง
“……!”
แม้แต่หัวหน้าแก๊งเองก็ไม่คิดถึงเป้าหมายเดิมที่ต้องฆ่าคนงานอีกต่อไป
ความกลัวทำให้เขามีเพียงอย่างเดียวในใจ — ต้องหนี
ตั้งแต่เห็นอัศวินคลั่งตัดคนเป็นชิ้น ๆ เขาก็รู้ว่านี่ไม่ปกติ
ต่อให้ได้เงินจากนายจ้างแค่ไหน ก็ไม่คุ้มค่ากับชีวิต ต้องหนีเดี๋ยวนี้
‘ขยับไม่ได้…!’
เขารู้ในทันทีว่าทำไมร่างกายถึงไม่ขยับ
อัศวินคนนั้น…กำลังมองมาทางเขา
นี่คงเ
