มีในโลกจริงโบยบินอยู่บนท้องฟ้า และเสียงจิ้งหรีดร้องระงมในอากาศ
ความรู้สึกนี้ไม่เพียงปลอบประโลมหัวใจที่ผ่านด่านบททดสอบมาอย่างหนักหน่วง แต่ยังถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นซัด กระแทกลงกลางใจผม
ภาพของสิ่งแปลกใหม่และความโรแมนติกนั้น เป็นรางวัลที่สงวนไว้สำหรับผู้ที่ผ่านการท้าทายกับบอสฝึกสอนในวิหารใต้ดินอันมืดมิด
พอได้สัมผัสมัน คุณจะลืมความยากลำบากในตอนเริ่มต้นไปหมด แล้วคุณจะคิดว่า “ว้าว เราโชคดีจริง ๆ ที่เริ่มเล่นเกมนี้”
มันคือสัญญาณว่า คุณได้ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้แล้ว คุณได้เผชิญหน้ากับความท้าทาย และคุณได้ผ่านมันมาแล้ว
ประสบการณ์นั้นไม่มีวันลืม และมันคือสิ่งที่ดึงผมเข้าสู่เกมนี้ตั้งแต่ต้น
ความตื่นเต้นที่ผมรู้สึกตอนนี้ เกิดขึ้นจากประสบการณ์ครั้งนั้นโดยตรง
ในเกม โลกใบนี้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างงดงามผ่านกราฟิก แต่ในความเป็นจริง มันยิ่งน่าทึ่งยิ่งกว่า
‘อีกไม่นาน’
อีกเพียงไม่กี่วินาที ประตูหินเบื้องบนก็จะเปิดออก และแสงจะสาดเข้ามา
และผมจะได้สัมผัสความตื่นเต้นนั้นอีกครั้ง
ผมคิดอย่างนั้น
ติ๊ง!
จนกระทั่งลิฟต์หยุดลงกะทันหัน
‘อะไรวะเนี่ย’
ผมเช็กดูว่าลิฟต์เสียหรือเปล่า แต่เปล่าเลย
มันไม่ได้พัง แต่เหตุผลที่มันหยุดง่ายมาก
มันขึ้นไปต่อไม่ได้แล้ว
ผมเอื้อมมือไปด้านบน และสัมผัสได้ถึงผิวหินแข็งอยู่เหนือศีรษะ
‘ประตูหินไม่เปิดเหรอ?’
ประตูหินที่ควรจะเปิดโดยอัตโนมัติเมื่อผมลอยตัวขึ้นมายังผิวดินบัดนี้ยังคงปิดสนิท ไม่ขยับเขย
