พราะเหล่ามอนสเตอร์จะแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่เล่นซ้ำ ตัวละครของผู้เล่นจึงจะสืบทอดสถานะจากรอบก่อนหน้าไปด้วย
แน่นอนว่าผมอัปเลเวลถึง 99 จนไม่มีค่าสถานะอะไรให้เพิ่มอีกแล้ว ในฐานะอัศวินพเนจร
แน่นอน นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้เล่นจะเก่งเกินเกมได้ เพราะบอสก็โหดพอกัน และเกมนี้ก็ยากมากถึงขั้นที่ผมต้องตายซ้ำตายซาก
‘แต่ถ้าผมเข้าสู่โลกนี้ตอนเลเวล 99 ล่ะ’
แล้วตอนนี้ ความสามารถทางร่างกายของผมอยู่ในระดับไหนกันแน่?
“แกเป็นตัวอะไรวะ ไอ้เวร!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมา
ผมหันกลับไปเห็นชายท่าทางเจ้าเล่ห์เหมือนพังพอน กำลังเล็งปืนใส่ผม
……เดี๋ยวนะ ปืน?
ผมเบิกตากว้าง
เกมนี้มันเป็นเกม RPG โลกเปิดแนวแฟนตาซียุคกลางไม่ใช่เหรอ
ใช่แล้ว มันบอกว่า “ยุคกลาง” แน่นอนว่ายุคนั้นไม่มีปืนแน่ ๆ
“ไม่ใช่แล้ว…” ผมคิด “สิ่งก่อสร้างรอบ ๆ นี่ก็แปลก”
ตอนแรกมันควรจะเป็นธรรมชาติบริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งก่อสร้างใด ๆ แต่ตอนนี้กลับมีตึก และมีโรงงานใหญ่ตั้งอยู่ฝั่งหนึ่ง
ถึงปล่องควันจะไม่มีควันลอยออกมา แต่ใครมีสามัญสำนึกก็ต้องดูออกว่านั่นคือโรงงาน
นี่มันเหมือนกับฉากหลังในยุคศตวรรษที่ 19 มากกว่า
ขณะที่ผมจ้องปลายกระบอกปืนพร้อมคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจ้าพังพอนก็หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนที่ผมจะทันได้คิดอะไรมันก็กรีดร้องลั่นราวกับบ้าไปแล้ว
“ตายซะ!”
นิ้วของมันเหนี่ยวไกในจังหวะเดียวกับที่ร่างกายของผมตึงเครียดสุดขีด
และในขณะนั้น เวลาเหมือนจะช้าลง
ไม่สิ
