ม่เป็นไร”
เขาก้มมองแหวนมิติในมือ ภายในนั้นมีทั้งตำราโอสถสวรรค์เขียว เมล็ดพันธุ์วิญญาณจำนวนมหาศาล และสิทธิ์ในการครอบครองสวนสมุนไพรวิญญาณที่ระบบเพิ่งผนวกเข้ากับพื้นที่องค์กรของเขา
สมบัติเหล่านี้ หากรั่วไหลออกไปแม้เพียงส่วนเดียว เกรงว่าคงไม่ใช่แค่หอโอสถชิงหยุนที่ลงมือ แต่แม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองชิงเหอเองก็คงอดใจไม่ไหว
“พวกเรากลับกันก่อน” หลินเย่กล่าวเสียงต่ำ “ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน”
ซูเฉินพยักหน้าทันที
แม้เขาจะไม่รู้ว่าหลินเย่ได้รับสิ่งใดบ้าง แต่จากสีหน้าของอีกฝ่ายก็พอเดาได้ว่า การเดินทางครั้งนี้ให้ผลตอบแทนเกินคาดมากเพียงใด
ก่อนออกจากหุบเขา หลินเย่หันกลับไปมองแท่นหินอีกครั้ง
จากนั้นจึงยกมือสร้างตราประทับลมปราณอย่างรวดเร็ว ใช้วิชาที่เพิ่งได้จากมรดกเข้าไปปิดร่องรอยของค่ายกลภายนอกไว้ชั่วคราว แม้จะไม่อาจซ่อนหุบเขาแห่งนี้จากผู้เชี่ยวชาญตัวจริงได้ตลอดไป แต่ก็เพียงพอจะซื้อเวลาให้เขาอีกระยะหนึ่ง
“หุบเขานี้จะเป็นรากฐานสำคัญของหอโอสถสวรรค์ในอนาคต” หลินเย่เอ่ย “ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด”
“ขอรับ!” ซูเฉินรับคำอย่างหนักแน่น
ทั้งสองเร่งเดินทางกลับเมืองชิงเหอทันที
ระหว่างทาง หลินเย่แทบไม่หยุดพัก
เขาใช้เวลาส่วนใหญ่จม
