็นปูดโปน “ไอ้สารเลวฟางจง!”
แต่เย่ชิงอวี่ยังไม่จบเพียงเท่านั้น
“คนของพวกเขายังพยายามซื้อคนงานในหอของเรา บางคนรับเงินแล้วหนีไป บางคนไม่ยอมจึงถูกทำร้ายระหว่างกลับบ้าน”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาของนางก็ฉายแววโกรธแค้นอย่างชัดเจน
“ข้าคิดจะไปตามหาท่านตั้งแต่เมื่อวาน แต่เกรงว่าจะยิ่งทำให้ข่าวแพร่สะพัด จึงได้แต่ประคองสถานการณ์เอาไว้”
หลินเย่มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
แม้นางจะดูบอบบาง แต่ในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ นางกลับรับแรงกดดันทั้งหมดเอาไว้แทบเพียงลำพัง หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป เกรงว่าคงถอดใจไปนานแล้ว
“เจ้าทำได้ดีมาก” หลินเย่กล่าว
คำพูดเพียงสั้น ๆ นี้ กลับทำให้เย่ชิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย
เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมา นางแทบไม่ได้นอนเต็มตา ต้องคอยประคับประคองคนในหอ รับมือข่าวลือ และป้องกันไม่ให้ลูกค้ารายเดิมหนีหายไปทั้งหมด ความกดดันมหาศาลทำให้นางแทบคิดว่าตนกำลังจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว
แต่เพียงคำว่า “เจ้าทำได้ดีมาก” จากหลินเย่ กลับทำให้หัวใจที่ตึงเครียดของนางผ่อนคลายลงไม่น้อย
หลินเย่เดินไปยังโต๊ะ ก่อนคลี่แผนที่เมืองชิงเหอที่แขวนอยู่บนผนังออก
“ตอนนี้สถานการณ์ของเราเป็นอย่างไรบ้าง”
เย่ชิงอวี่สูดลมหายใจลึก ก่อน
