บทที่ 175 ความแปรเปลี่ยนของอู๋ซาง
“เรื่องนี้มิควรชักช้า คืนนี้ก็ไปเลย!”
หลังจากถอนตัวออกจากมุมมองที่ได้มาจากอิทธิฤทธิ์เหยียบอันตรายของกระบี่อเวจีแล้ว ลวี่หยางก็ตัดสินใจในทันที เมื่อได้ปราณธาตุดินมาอยู่ในมือแล้ว ที่โพ้นทะเลแห่งนี้ก็อยู่ต่อไปมิได้แล้ว!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ยังรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
น่าเสียดายที่ตนพลังยังไม่พอ ระยะทางระหว่างแผ่นดินนอกกับแผ่นดินใหญ่ก็ไกลเกินไป ไม่เช่นนั้นเพียงแค่ใช้เคล็ดกำหนดใกล้ไกล ก็ก้าวเดียวกลับถึงนิกายศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว
ชั่วพริบตา ลวี่หยางก็เหินร่างขึ้นสู่เวหา เหาะจากพันธมิตรเซียนอย่างเงียบเชียบโดยมิให้ใครล่วงรู้ ส่วนเรื่องราวหลังจากนี้ของโลกบำเพ็ญเพียรปี้หยางและพันธมิตรเซียนนั้น เมื่อพลังพิภพธาตุดินอยู่ในมือ เขาย่อมไม่คิดข้องเกี่ยวอีก พอเหมาะนักที่ได้ทิ้งของร้อนอย่างกว่างหมิงไว้เบื้องหลัง
แม้แต่โอกาสพิสูจน์มหาปราณแท้ระดับหนึ่ง เขาก็เลือกละทิ้ง
‘ยังไม่กล่าวถึงว่าที่แห่งนั้นอาจเป็นกับดักของเจินเหรินบรรพกาล ต่อให้มิใช่ ด้วยสภาพที่ข้าถูกกลไกสังหารแห่งฟ้าดินผนึกไว้ ไปก็มีแต่ตายเสียเปล่า’
ปล่อยไปเถิด!
หากกลับถึงนิกายศักดิ์สิทธิ์เมื่อใด ข้าก็จะรายงานพฤติการณ์ของหงยวิ๋นเจินเหรินต่อจงกวงเจินเหรินโดยพลัน หากจงกวงเจินเหรินกินเนื้อ ข้าก็ซดน้ำแกงได้เช่นกัน
มนุษย์เอ๋ย! สำคัญนักที่ต้องรู้ประมาณตน
จะข้ามแม่น้ำ ควรถอดรองเท้าให้พอเหมาะ มีก้นโตเท่าใด ก็จงสวมก
