บทที่ 92 – สังหารปีศาจ
ถูกปีศาจและภูตผีนับไม่ถ้วนจ้องมอง ในชั่วพริบตานั้นความหนาวเย็นก็พุ่งขึ้นมาในใจของทุกคน
แม้แต่กู้เฉิงในตอนนี้ก็ไม่สนใจที่จะคิดแล้วว่าเซียวชั่นจงใจหลอกพวกเขา หรือลืมบอกระยะเวลาของยันต์จริงๆ
“หนี”
กู้เฉิงตะโกนลั่น ร่างของเขามุ่งตรงไปยังทางเข้าถ้ำ
ปีศาจน้อยสองตนที่เฝ้าประตูอยากจะหนี แต่กลับถูกกู้เฉิงฟันหัวขาดกระเด็น กลายเป็นจิ้งจอกสองตัว
โค่วอันตูและคนอื่นๆ ก็วิ่งหนีตามหลังกู้เฉิงออกไป เฒ่าปีศาจหวงสือคำรามลั่น “ไล่ตามไป ฆ่าพวกมัน”
เฒ่าปีศาจหวงสือมองไปข้างหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเรียกปีศาจน้อยสองสามตนมา “ไปดูที่ภูเขาด้านหลัง เปิดใช้งานค่ายกล อย่าให้คนนอกเข้าไป”
หลังจากสั่งการเรียบร้อยแล้ว เฒ่าปีศาจหวงสือก็เคลื่อนไหวร่างกาย แขนเสื้อที่กว้างใหญ่พัดปลิวไปตามลม ร่างกายของมันกลับบินขึ้นไปในอากาศโดยตรง ไล่ตามพวกกู้เฉิงไป
โค่วอันตูหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็ด่าออกมาทันที “บ้าเอ๊ย ปีศาจเฒ่าตัวนี้บินได้ด้วย มันเป็นจิ้งจอกกลายเป็นปีศาจหรือค้างคาวกลายเป็นปีศาจกันแน่”
นักพรตนอกรีตคนหนึ่งวิ่งช้าไปหน่อย ถูกเฒ่าปีศาจหวงสือจับตามองได้ มันพ่นลมหายใจออกมา ปราณปีศาจสีเหลืองขุ่นกลายเป็นม่านขนาดใหญ่พันรอบร่างของนักพรตนอกรีตคนนั้นทันที ดูดกลืนไอหยางและแก่นโลหิตของเขาจนหมดสิ้น กลายเป็นศพแห้ง
เมื่อพวกกู้เฉิงหนีออกมาจากถ้ำ มาถึงปากทางเข้าหุบเขาจึงพบว่า ปากทางเข้าหุบเขากลับถูกก้อนหินขนาดใหญ
