่ปิดตายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนก็ยืนงงอยู่ตรงนั้น โค่วอันตูด่าลั่น “ต้องเป็นฝีมือของไอ้พวกเวรหน่วยพิทักษ์ราตรีนั่นแน่”
เขาหันไปมองกู้เฉิง โค่วอันตูพูดว่า “ข้าไม่ได้ว่าเจ้านะพี่กู้ ถึงเจ้าจะเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีเหมือนกัน แต่ก็ถูกพวกมันหลอกมาติดอยู่ที่นี่เหมือนกัน
แต่ตอนนี้จะทำยังไงดี ไอ้พวกเวรนี่มันคิดจะฆ่าพวกเราให้หมดชัดๆ”
กู้เฉิงชักกระบี่ห้วงโลหิตออกมา แล้วพูดเสียงเข้ม “ไม่มีทางเลือกแล้ว สู้ตายเท่านั้น”
ชาวยุทธภพนอกรีตคนหนึ่งตะโกนลั่น “สู้รึ เจ้าดูสิว่าที่นี่มีปีศาจภูตผีกี่ตัว หลายร้อยตัว พวกเรามีไม่ถึงสิบคน จะเอาอะไรไปสู้”
กู้เฉิงพูดเรียบๆ “ปีศาจภูตผีหลายร้อยตัว ในจำนวนนั้นเก้าส่วนเก้าเป็นแค่อสูรกายปีศาจน้อย พลังต่อสู้ไม่แข็งแกร่ง คนธรรมดาก็ล่าได้ มีเพียงเฒ่าปีศาจหวงสือนั่นที่รับมือยากหน่อย
ขอเพียงพวกท่านช่วยข้าต้านทานปีศาจภูตผีตนอื่น เฒ่าปีศาจหวงสือข้าจะจัดการเอง
อีกอย่างตอนนี้ไม่สู้ จะยอมไปเป็นอาหารเสริมให้พวกปีศาจภูตผีนั่นรึ”
โค่วอันตูแก้ห่อผ้าข้างหลังออก หยิบด้ามดาบยาวและท่อนเหล็กออกมาประกอบเข้าด้วยกัน กลับกลายเป็นง้าวมังกรเขียวที่สูงกว่าคน
อาวุธชนิดนี้หนักเกินไป และมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก จึงเหมาะกับการสังหารในสนามรบ ไม่เหมาะกับการต่อสู้ของนักรบในยุทธภพ กู้เฉิงไม่คิดว่าโค่วอันตูจะใช้อาวุธชนิดนี้
“ให้ตายสิ พี่กู้พูดถูก ข้าไม่กลัวคน ยังจะไปกลัวปีศาจพว
