บทที่ 88 – แม่นาง คนเราต้องใจกว้าง
โรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกลผู้คน บวกกับเจ้าของร้านสาวสวยสะคราญ กู้เฉิงพลันรู้สึกว่าฉากนี้ช่างคุ้นเคย แต่ไม่เหมาะจะคิดลึก
เจ้าของร้านเดินเยื้องย่างเข้ามาพลางยิ้มเบาๆ “คุณชายไม่ต้องกลัว ท่านจะทานข้าวหรือพักค้างแรม”
“ทานข้าวก่อน มีอะไรกินก็ยกมาให้หมด”
กู้เฉิงมองไปรอบๆ ดูเหมือนในโรงเตี๊ยมจะไม่มีที่ว่างแล้ว แต่มีโต๊ะหนึ่งที่มีคนนั่งอยู่เพียงคนเดียว
นั่นคือชายร่างกำยำคนหนึ่ง หัวเสือดาวตาโปน หน้าตาจะว่าองอาจก็ได้ หรือจะว่าดุร้ายก็ใช่ อย่างไรก็ไม่เหมือนคนดีนัก
“พี่ชายท่านนี้ ขอนั่งโต๊ะด้วยได้หรือไม่”
ชายกำยำคนนั้นเบิกตากลมโตราวกับกระดิ่งทองแดง ถามเสียงห้าวทุ้ม “เจ้าเป็นบัณฑิตหรือไม่”
กู้เฉิงส่ายหน้าอย่างงุนงง “ย่อมไม่ใช่”
สีหน้าของชายกำยำพลันเปลี่ยนเป็นแจ่มใสขึ้นทันที เขาหัวเราะเสียงดัง “ไม่ใช่ก็ดี นั่งๆๆ ตามสบายเลย”
กู้เฉิงนั่งลงตรงข้ามเขา ประสานมือคารวะ “ข้าน้อยกู้ฉางอัน พี่ชายเกลียดบัณฑิตมากหรือ”
ชายกำยำแค่นเสียงเย็นชา “ข้าชื่อโค่วอันตู เป็นโจร ปกติจะปล้นทรัพย์สินเท่านั้น ไม่ฆ่าคน
ไม่ใช่ข้าเกลียดบัณฑิต แต่ข้าเกลียดคนหลอกลวง ไอ้พวกบัณฑิตสมองดีที่สุด ชอบหลอกลวงคนอื่น
ครั้งหนึ่งข้าปล้นบัณฑิตคนหนึ่ง เขาบอกว่าเขามีแม่แก่อายุแปดสิบ ให้ข้าปล่อยเขาไป
เดิมทีบัณฑิตก็ไม่มีอะไรให้ปล้น ข้าก็เตรียมจะปล่อยเขาไปจริงๆ แต่ข้าคิดอีกที ไอ้หมอนี่เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แม่มันจ
