ธไป แต่กลับไปหลงรักชายสารเลวคนนั้น ผลคือถูกทำลายไปทั้งชีวิต
ครั้งนี้ไป๋จื่อเวยส่งจดหมายมาให้เขาช่วยสกัดฆ่ากู้เฉิง คำขอนี้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้
แม้จะรู้ดีว่าในจดหมายไม่มีตราประทับของเจ้าสำนัก น่าจะเป็นคำขอส่วนตัวของนาง แต่ต้วนหยวนกงก็จะไม่ปฏิเสธ
เหมือนกับเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ที่เขาช่วยนางหนีตามผู้ชายคนนั้นออกจากสำนักเสวียนอู่เจินจง
“เฉิงเจี้ยน นำเงินทุนหมุนเวียนทั้งหมดในขบวนการค้าออกมา แล้วก็ยาเม็ดบางส่วน ไปที่ตลาดมืดตั้งรางวัลค่าหัวกู้เฉิงคนนั้น”
ศิษย์ที่ชื่อเฉิงเจี้ยนคนนั้นเป็นศิษย์สายตรงของเขา ก็ได้เห็นเนื้อหาในจดหมายเช่นกัน
เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะลังเล “ท่านอาจารย์ การตัดสินใจส่วนตัวของผู้อาวุโสไป๋ หากพวกเราช่วยนาง อนาคตจะต้องถูกเจ้าสำนักตำหนิแน่นอน”
“กลัวอะไร คำตำหนิข้ารับไว้คนเดียว”
เฉิงเจี้ยนยิ้มขมขื่น “แต่ท่านอาจารย์ กู้เฉิงคนนั้นเป็นคนของหน่วยพิทักษ์ราตรี นักฆ่าในตลาดมืดเหล่านั้นเกรงว่าจะไม่กล้ารับงาน
อีกอย่างแคว้นกว่างหนิงใหญ่โตขนาดนี้ มีเมืองอยู่สิบกว่าแห่ง ใครจะไปรู้ว่าเขาจะผ่านเมืองไหนไปยังแคว้นหนานอี๋”
ต้วนหยวนกงกล่าวเรียบๆ “คนพวกนั้นล้วนเป็นพวกไม่กลัวตาย ขอเพียงให้ของเพียงพอ พวกเขาคนไหนบ้างที่ไม่กล้าฆ่า
อีกอย่างที่นี่คือเก้าแคว้นภาคใต้ อิทธิพลของหน่วยพิทักษ์ราตรีมีจำกัด
ส่วนเรื่องเส้นทาง บอกนักฆ่าทุกคน ให้ซุ่มโจมตีอยู่ที่เมืองลี่หยางก็พอแล้ว”
“ทำไมหรือ”
