ตแดนของเก้าแคว้นภาคใต้เขาถึงได้พบว่า การปกครองของราชวงศ์ต้าเฉียนในพื้นที่ชายขอบนั้น จริงๆแล้วได้เริ่มพังทลายลงแล้ว
หมู่บ้านร้างเต็มไปหมด ภูตผีปีศาจอาละวาด บางครั้งกู้เฉิงทั้งวันก็ไม่เจอคนแม้แต่คนเดียว ในหมู่บ้านมีเพียงกระดูกแห้งและวิญญาณเร่ร่อนวนเวียนอยู่
แม้จะเจอบางเมืองเป็นครั้งคราว ก็ล้วนแต่ทรุดโทรม มีร่องรอยของการสู้รบ แม้กระทั่งดูจากสภาพแล้ว เวลาก็ไม่น่าจะห่างกันไกลนัก
สีหน้าของผู้คนในเมืองเหล่านั้นก็ด้อยกว่าดินแดนจงหยวนอย่างแคว้นตงหลินมากนัก ในเมืองแก๊งใต้ดินอาละวาด บนถนนมีการฆ่าฟันกันอย่างเปิดเผย วุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าคนของหน่วยพิทักษ์ราตรีทำอะไรอยู่กันแน่
เรื่องเหล่านี้กู้เฉิงไม่ได้เข้าไปยุ่ง เพราะเขายุ่งไม่ไหว
แม้ว่าเขาจะสังหารแก๊งใต้ดินเหล่านั้นจนหมดสิ้นแล้วจะอย่างไร ในพริบตาเดียวก็จะมีคนอื่นเข้ามาแทนที่คนเก่า แต่ระเบียบก็จะไม่เปลี่ยนแปลง
เดินทางบนถนนหลวงที่คับแคบไปอีกหลายวัน ในที่สุดกู้เฉิงก็เห็นเมืองที่ดูดีหน่อย เมืองลี่หยาง
เมื่อเทียบกับเมืองในดินแดนจงหยวนอย่างแคว้นตงหลินแล้ว เมืองทางใต้ส่วนใหญ่จะดูเล็กมาก เมืองลี่หยางแห่งนี้แม้จะเรียกว่าเป็นเมือง แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้ใหญ่กว่าอำเภอหลัวเท่าไหร่นัก
แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้ก็นับได้ว่าเป็นเมืองที่ปกติหน่อย สามารถให้กู้เฉิงพักผ่อนสักหน่อย แล้วก็เตรียมเสบียงอาหารอะไรต่างๆได้
เพิ่งจะเหยียบเข้าไปในถนนของเมืองลี่หยาง ฝีเท้าของกู้เฉิ
