ทิ้งไว้หลังจากที่บูชายัญเลือดเพื่อเรียกภูเขา เสี่ยวอี่เก็บมันไว้ บอกว่าจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก ตอนนั้นกู้เฉิงยังได้ให้กำลังใจเขาไปชามหนึ่ง
แต่เสี่ยวอี่ตายไปพร้อมกับซากศพเดินได้เหล่านั้นภายใต้ยันต์อัคคีสวรรค์พิฆาตมาร ยันต์แผ่นนี้รุนแรงอย่างยิ่ง แม้แต่ซากศพเดินได้เหล่านั้นก็ยังสามารถเผาจนเป็นเถ้าถ่านได้ แล้วจะเหลือหุ่นฟางไว้ได้อย่างไร
กู้เฉิงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที สัมผัสพลังภายในหุ่นฟางอย่างละเอียด รับรู้ได้ถึงไอเย็นและไอภูตจางๆ
มีไอเย็นเป็นเรื่องปกติ หุ่นฟางตัวนี้อย่างไรก็เคยถูกใช้เป็นสื่อในการเรียกภูเขา
แต่มีไอภูตกลับไม่ปกติ
ภูเขาสลายไป โดยปกติแล้วจะเหลือเพียงไอเย็น ไม่ใช่ไอภูต
ในใจของกู้เฉิงมีข้อสันนิษฐานหนึ่ง เขาจึงรีบใช้อำนาจในพื้นที่หยกดำ แสงสีดำสายหนึ่งส่องประกายออกมา ปกคลุมหุ่นฟางตัวนั้นไว้ ในชั่วพริบตาไอภูตสายนั้นก็ถูกดูดเข้าไปในพื้นที่หยกดำ
ในพื้นที่หยกดำ ไอภูตสายนั้นก็กลายเป็นรูปร่างของเสี่ยวอี่อย่างน่าประหลาด แต่ร่างกลับเลือนราง เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนระดับต่ำสุด
เมื่อเห็นเสี่ยวอี่ในสภาพเช่นนี้ กู้เฉิงก็ยังคงดีใจอยู่มาก
แม้ว่าเสี่ยวอี่จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังคงดำรงอยู่ในอีกรูปแบบหนึ่ง
ในตอนนี้เสี่ยวอี่เลือนราง มองดูฉากที่มืดสนิทในพื้นที่หยกดำ แล้วก็ภูตน้อยห้าตัวและกู้เฉิงที่อยู่ตรงหน้า เขาถามอย่างสงสัย “ที่นี่คือยมโลกหรือ แต่พี่กู้ท่านมาได้อย่างไร หรือว่าท่านก็ตายในสงคราม
