จารย์”แต่ในตอนนี้ชิวอี้ซินกลับเหมือนตกสู่ด้านมืด ไม่ฟังคำพูดของใครทั้งสิ้น คุกเข่าลงต่อหน้าร่างภูตผีตนนั้น ก้มลงกราบอย่างนอบน้อม กล่าวเสียงดัง “ศิษย์รุ่นที่ยี่สิบสามแห่งอารามฉางชุน ชิวอี้ซินคารวะปรมาจารย์ ขอต้อนรับปรมาจารย์กลับสู่โลกมนุษย์”ภูตผีในชุดนักพรตเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาขุ่นมัวฉายแววไม่แน่ใจ ยื่นแขนที่เหมือนซากแห้งออกมาวางบนศีรษะของชิวอี้ซินเซียนลูบศีรษะข้า ผูกผมรับชีวิตอมตะใบหน้าของชิวอี้ซินเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
แม้ว่าภาพตรงหน้าจะแตกต่างจากที่จินตนาการไว้เล็กน้อย แต่ก็เหมือนกับที่กล่าวไว้ในคัมภีร์อมตะ เซียน เทพ มนุษย์ ภูตผี ก็เป็นเพียงเปลือกนอกที่เป็นเนื้อหนัง สุดท้ายแล้วก็ล้วนไปสู่จุดหมายเดียวกันขณะที่เขากำลังรอรับชีวิตอมตะ กรงเล็บภูตที่แห้งเหี่ยวกลับคว้าลงมาอย่างรวดเร็วเสียง ‘ปัง’ เบาๆดังขึ้น ร่างไร้ศีรษะล้มลงบนพื้น ของเหลวสีแดงขาวสาดกระเซ็น“ท่านอาจารย์”ชิวเหลียนตงเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดชุยจื่อเจี๋ยกระชากคอเสื้อของชิวเหลียนตงเข้ามาอย่างแรง ชักดาบยาวออกมาจ่อที่เขา ตวาดเสียงดัง “อารามฉางชุนของพวกเจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ นี่มันตัวอะไรกันแน่”ตอนนี้ชุยจื่อเจี๋ยรู้สึกว่าตนเองใกล้จะสติแตกแล้วทั้งๆที่กำลังสืบสวนเรื่องการหายตัวไปของคุณชายเจ้าเมืองทำไมสุดท้ายกลับโผล่ภูตผีที่ทรงพลังขนาดนี้ออกมา ดูจากพลังของมันแล้วชุยจื่อเจี๋ยก็รู้สึกหนาวไปถึงกระดูก
ชิวเหลียนตงยิ้มอย่าง
