ใช่ว่าตายไปหลายสิบปีแล้วหรือ เจ้าไปเอาปรมาจารย์มาจากไหน”ในตอนนี้ชิวอี้ซินกลับไม่สนใจชุยจื่อเจี๋ย แต่ยังคงจมอยู่ในความดีใจและสงสัยนั้นชิวเหลียนตงส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่ใช่ฟื้นขึ้นมาจริงๆ แต่เป็น…”เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้น โถงใหญ่ของอารามฉางชุนแตกกระจาย เสียงคำรามประหลาดดังขึ้น กลางอากาศมีไอเย็นรวมตัวกัน เมฆดำทะมึน ในชั่วพริบตาก็ทำให้อารามเต๋าที่งดงามแห่งนี้กลายเป็นเหมือนแดนภูตภูตผีในชุดนักพรต ร่างกายผอมแห้งราวกับกระดูกก้าวออกมาจากถ ้าใต้ดิน ไอเย็นที่ไร้ขอบเขตถูกมันสูดเข้าไปในร่างกาย ในชั่วพริบตาก็ทำให้ร่างของมันสูงขึ้นหลายเชียะใบหน้าครึ่งหนึ่งเหมือนซากศพ เนื้อหนังสีดำเหลืองแนบติดกับกระโหลก ดวงตาขุ่นมัวเป็นสีเหลืองแห้ง
ส่วนใบหน้าอีกครึ่งหนึ่งกลับถูกเติมเต็มด้วยเนื้อเยื่อสีแดงสด ยิ่งดูน่ากลัว ดวงตาข้างหนึ่งกลับเป็นสีแดงเลือดพร้อมกับที่ภูตผีตนนั้นคำรามขึ้นฟ้า เบื้องหลังของมันกลับมีร่างนับร้อยนับพันปรากฏขึ้น บางร่างยังคงรักษารูปลักษณ์ของคนปกติไว้ เพียงแต่ทั่วร่างอบอวลไปด้วยไอเย็น ราวกับซากศพเดินได้ส่วนบางร่างก็เป็นเพียงซากศพที่เน่าเปื่อยผุพัง ในตอนนี้กลับถูกชุบชีวิตขึ้นมาราวกับซากศพชิวอี้ซินเมื่อเห็นภูตผีตนนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันที ชุยจื่อเจี๋ยอยากจะขวาง แต่ก็ขวางไม่ทันชิวเหลียนตงก็ตะโกนมาจากด้านหลัง “ท่านอาจารย์ อย่าไปปรมาจารย์ไม่ได้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ มันไม่ใช่ปรมา
