คว้นตงหลินให้เขำเป็นใหญ่ สิ่งที่เขำต้องกำรคือท่ำทีที่เชื่อฟังอย่ำงเด็ดขำดของคนเบื้องล่ำงหลังจำกเซี่ยอันจือจำกไป เฉินหมำจื่อและคนอื่นๆมองกู้เฉิงด้วยสำยตำแปลกๆพวกเขำเป็นคนเก่ำแก่ของหน่วยพิทักษ์รำตรีแคว้นตงหลิน ย่อมรู้ดีว่ำเซี่ยอันจือมีนิสัยอย่ำงไรแม้ว่ำรูปลักษณ์ภำยนอกจะดูดี ปกติก็ดูเหมือนไม่ค่อยโกรธ แต่ถ้ำมีใครท ำผิดหรือขัดใจเขำ รับรองว่ำไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน
กู้เฉิงเป็นคนไม่กี่คนที่ท ำผิดแล้วยังสำมำรถรอดตัวไปได้ครบสำมสิบสอง แถมดูเหมือนเขำยังกล่อมเซี่ยอันจือจนอำรมณ์ดีมำกอีกด้วยเมื่อทุกคนจำกไปแล้ว ชุยจื่อเจี๋ยจึงเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้ำผำกแล้วพูดเสียงต ่ำ “ข้ำบอกเจ้ำแล้วว่ำอย่ำเล่นเสี่ยงแบบนี้ทุกครั้งได้ไหมเล่นลูกไม้กับท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำม เจ้ำก็กล้ำคิดนะถ้ำเกิดท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำมเป็นคนอำรมณ์แปรปรวนเจ้ำจะท ำอย่ำงไร บำงทีอำจจะฟันเจ้ำทิ้งตรงนั้นเลยก็ได้ผู้บัญชำกำรปรำบปรำมจะฆ่ำผู้ตรวจกำรณ์รำตรีสักคน ไม่ต้องรำยงำนเบื้องบนด้วยซ ้ำ อยำกฆ่ำก็ฆ่ำได้เลย”กู้เฉิงยิ้มมุมปำกแล้วพูดเสียงต ่ำเช่นกัน “ก็เพรำะข้ำรู้นิสัยของท่ำนผู้นี้ ข้ำถึงกล้ำพูดแบบนี้และข้ำสงสัยว่ำที่ท่ำนผู้บัญชำกำรปรำบปรำมท ำตัวแบบนี้มำตลอด อำจจะตั้งใจท ำ ดังนั้นข้ำแค่ท ำตำมแนวทำงของเขำก็พอแล้ว”“ตั้งใจท ำ หมำยควำมว่ำยังไง”กู้เฉิงพูดเสียงต ่ำ “ท่ำนผู้นี้แสดงนิสัยและควำมชอบของตัวเองออกมำอย่ำงชัดเจน ก็เพื่อให้คนเบื้องล่ำงท ำตำมควำ
