มีทั้งความประหลาดใจและความอยากรู้อยากเห็น มีทั้งการสำรวจและสงสัยในช่วงไม่กี่วันนี้ เรื่องที่กู้เฉิงนำหน่วยพิทักษ์ราตรีอำเภอหลัวทำลายสำนักเต๋าเสวียนก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองเหอหยางแล้วทุกคนต่างก็ประหลาดใจในความกล้าหาญของกู้เฉิงต้องรู้ว่าเมืองเหอหยางไม่ได้เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้มาหลายปีแล้วผลคือกู้เฉิงที่เป็นผู้ตรวจการณ์ราตรีที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งใหม่กลับนำฐานที่มั่นเล็กๆ ที่มีคนยี่สิบกว่าคนมาทำลายสำนักเต๋าเสวียนได้ ตกลงว่ากู้เฉิงแข็งแกร่งเกินไป หรือว่าสำนักเต๋าเสวียนเป็นเพียงแค่เสือกระดาษแต่ต่อให้สำนักเต๋าเสวียนจะเป็นเสือกระดาษ อวี๋ไป่เชียนก็ไม่ใช่เสือกระดาษศึกครั้งนั้นของเขากับอวี๋ไป่เชียนแม้จะไม่มีใครเห็น แต่การที่คนสองคนเข้าไปในหุบเขากลับมีคนเห็นผลลัพธ์สุดท้ายคือกู้เฉิงรอดชีวิตออกมา อวี๋ไป่เชียนกลับไม่ได้จากไปอีกเลย เหลือเพียงเถ้ากระดูกกองหนึ่ง
เผชิญหน้ากับอวี๋ไป่เชียนที่บรรลุถึงจุดสูงสุดของการหยั่งรู้ และเป็นผู้บำเพ็ญปราณสายตรง พวกเขาไม่มีใครกล้าพูดว่าสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้หรือแม้กระทั่งฆ่าเขา กู้เฉิงคนนี้ ทำได้อย่างไรกันแน่ทันใดนั้นเสียงของชุยจื่อเจี๋ยก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของทุกคนทันที“กู้เฉิงเอ๋ยกู้เฉิง ข้าเพิ่งจะจากไปไม่กี่วันนี้ เจ้าก็สร้างปัญหาใหญ่โตขนาดนี้ให้ข้าแล้ว เจ้าว่าตอนนี้ข้าควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี”กู้เฉิงก้มศีรษะประสานมือ “ท่านผู้บัญชาการใหญ่โปรด
