ป่เชียนในวิชาลับกระดูกขาวยิ่งกว่าจ้าวซิงหมิงเสียอีก สามารถใช้เกราะกระดูกคลุมทั้งตัวได้แล้วขณะเดียวกัน บนเกราะกระดูกของอวี๋ไป่เชียนกลับปรากฏเปลวไฟที่ร้อนระอุขึ้นมาทีละน้อย เขาถึงกับหลอมรวมยันต์อัคคีของเต๋าเข้ากับวิชาลับกระดูกขาวกระบี่เลือดเหวถูกเผาจนร้อนอย่างยิ่ง แม้แต่มือทั้งสองข้างของกู้เฉิงก็ส่งเสียงดังฉ่า กลิ่นไหม้ก็ลอยออกมา“อยากจะให้ข้าไปส่งรึ เจ้าไปตายเป็นเพื่อนสำนักเต๋าเสวียนของข้าก่อนเถอะ”อวี๋ไป่เชียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แต่ทันใดนั้น ไอเย็นห้าสายกลับพุ่งเข้าหารอบกายของเขาอย่างกะทันหัน ภูตในอวัยวะก็กัดแทะผ่านเกราะกระดูกอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาร้องโหยหวนออกมาทันทีฉวยโอกาสนี้ กู้เฉิงก็ปล่อยมือถอยกระบี่โดยตรง แขนซากศพดำพร้อมกับเสียงลมที่หวีดหวิวก็ทุบเข้าที่ศีรษะของอวี๋ไป่เชียน“ชิ”อวี๋ไป่เชียนที่กำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ร้องเสียงดัง ลายเต๋าสีทองก็ระเบิดออก ซัดภูตน้อยห้าตนกระเด็นไปทันที
ขณะเดียวกันเกราะกระดูกที่หน้าอกของเขากลับงอกหนามกระดูกออกมาอย่างแรง ตรึงกู้เฉิงไว้กลางอากาศอวี๋ไป่เชียนถอนหายใจยาว บนหน้าผากปรากฏเหงื่อเย็นขึ้นมาชั้นหนึ่งเขาก็ไม่คาดคิดว่า นักรบที่โจมตีอย่างรุนแรงเช่นกู้เฉิง จะยังรู้วิชาเลี้ยงภูตอีกด้วยเรื่องนี้จงหลินรู้ดี แต่ไม่ว่าจะเป็นจงหลินหรือเขา ก็ไม่คาดคิดว่ากู้เฉิงจะลงมือกับสำนักเต๋าเสวียน ดังนั้นข้อมูลเกี่ยวกับพลังต่อสู้ที่แท้จริงของกู้เฉิง พวกเขาก็อาจกล่าวไ
