ด้ว่าไม่รู้อะไรเลยแต่ยังไม่ทันที่อวี๋ไป่เชียนจะถอนหายใจหมดคำ กู้เฉิงที่ถูกตรึงอยู่ตรงหน้าเขาก็รวบรวมพลังสัตย์เลือดเฮือกสุดท้าย กัดลิ้นตัวเอง เลือดผสมกับพลังปราณแท้จริงและพลังของสัตย์เลือด ราวกับลูกธนูเลือดพุ่งเข้าที่ศีรษะของอวี๋ไป่เชียนปฏิกิริยาของกู้เฉิงเช่นนี้เป็นสิ่งที่อวี๋ไป่เชียนไม่คาดคิดเลย แม้เขาจะเอียงศีรษะโดยไม่รู้ตัว แต่ลูกธนูเลือดนั้นกลับระเบิดที่แก้มซ้ายของเขา ฉีกเนื้อหนังที่แก้มซ้ายของเขาออกเป็นชิ้นๆ ในทันที และยังทำให้ตาข้างหนึ่งของเขาบอดไปด้วย“อ๊า”อวี๋ไป่เชียนคำรามอย่างบ้าคลั่ง หนามกระดูกรอบกายก็ระเบิดออกอย่างแรง ซัดกู้เฉิงกระเด็นออกไป
กุมใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกระเบิดจนแหลกเหลว อวี๋ไป่เชียนก็ใกล้จะบ้าคลั่งแล้วเช่นกันเขาไม่คาดคิดเลยว่า การต่อสู้กับกู้เฉิงที่เป็นเพียงแค่นักรบที่เพิ่งจะบรรลุถึงขั้นเจ็ด เขาจะบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้เกราะกระดูกรอบกายของอวี๋ไป่เชียนถอยกลับไป ทั้งหมดรวมตัวกันที่แขน กลายเป็นลูกธนูกระดูก แต่จะพูดให้ถูก นั่นยิ่งเหมือนกับหอกสั้นเล่มหนึ่งยันต์ไฟจำนวนมากติดอยู่บนลูกธนูกระดูกนั้น เล็งไปที่กู้เฉิงพลังวิญญาณทั้งหมดรอบกายของอวี๋ไป่เชียนก็ระเบิดออกมาทันที จุดไฟให้ลูกธนูกระดูก พลังที่ร้อนระอุแม้แต่อากาศก็ถูกเผาจนเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาทีละชั้นกู้เฉิงไอออกมาหนึ่งคำ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดสัตย์เลือดถูกโต้กลับ แม้แต่ในชั่วพริบตาสุดท้าย เขาก็ไม่สามารถด
