ูดซับพลังเลือดจากร่างกายของอวี๋ไป่เชียนได้เมื่อมองดูลูกธนูกระดูกที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟที่รุนแรง มุมปากของกู้เฉิงกลับปรากฏรอยยิ้มที่แปลกประหลาดขึ้นมาเล่นธนูรึ เขาก็มีเหมือนกัน
ธนูอสูรเย่หลัวที่ตั้งแต่ได้มา ก็ถูกกู้เฉิงเก็บไว้ถูกเขาหยิบออกมาด้ามธนูที่ราวกับแขนเถาวัลย์แห้งก็บิดเบี้ยวอย่างต่อเนื่องของสิ่งนี้ดูชั่วร้ายอยู่บ้าง แต่ยิ่งเป็นของที่ชั่วร้ายเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดีเท่านั้นปลายนิ้วซ้ายของกู้เฉิงรวมตัวกันเป็นพลังปราณแท้จริงที่คมกริบกรีดแขนขวาทั้งแขนของตนเองธนูอสูรเย่หลัวแนบติดกับบาดแผล หลังจากที่เปื้อนเลือดแล้วกลับงอกหนวดเล็กๆ ออกมาทีละเส้น ‘บีบ’ เข้าไปในร่างกายของกู้เฉิงกู้เฉิงฮึ่มเสียงเบา ไอชั่วร้ายก็วนเวียนอยู่รอบกายเขา แม้แต่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ชั่วร้ายบางอย่าง รูม่านตาก็ค่อยๆ ตั้งขึ้น กลายเป็นสีเทาเหลืองขุ่นมัวในสมองมีเจตจำนงหนึ่งกำลังกัดกร่อนเข้ามาอย่างต่อเนื่อง นั่นคือความรู้สึกหิวโหย ความปรารถนาในเนื้อหนังและเลือดลูกธนูกระดูกที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟกำลังจะมาถึงหน้าแล้ว กู้เฉิงก็รวบรวมเจตจำนงเฮือกสุดท้าย ง้างธนูขึ้นสายใช้เนื้อหนังของตนเองเป็นคันธนู ธนูอสูรเย่หลัวก็ปรากฏขึ้นมาจากแขนขวาของเขา พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ชั่วร้ายและน่าเวทนาพุ่งออกไป
ลูกธนูนั้นราวกับมีชีวิต หนามกระดูกที่ปลายลูกธนูส่องประกายชั่วร้าย ดับเปลวไฟที่รุนแรงบนลูกธนูกระดูกของอวี๋ไป่เ
