ูได้ รอให้นายพรานขึ้นเขาอีกครั้ง กรงเล็บที่คมกริบหลังจากโตเต็มวัยแล้วจะฉีกกระชากศัตรูของตนเองและฆ่าลูกเสือ แต่กลับทิ้งเสือไว้ เป็นพฤติกรรมที่โง่เขลายิ่งกว่าเพราะเสือ จะลงเขามาหาท่านเพื่อแก้แค้นเอง
ตัดหญ้าต้องถอนราก อวี๋ไป่เชียนไม่ตาย กู้เฉิงนอนไม่หลับกินไม่ได้สำนักเต๋าเสวียนก็ถูกตนเองทำลายไปแล้ว อย่าว่าแต่ตนเองจะเป็นแค่ผู้ตรวจการณ์ราตรีของหน่วยพิทักษ์ราตรี ต่อให้เขาจะเป็นผู้บัญชาการใหญ่ อีกฝ่ายก็คาดว่าจะบ้าคลั่งมาหาตนเองเพื่อแก้แค้นอวี๋ไป่เชียนในตอนนี้ย่อมไม่รู้ว่าสำนักของตนเองถูกคนอื่นทำลายไปแล้วตอนนี้เขาเพิ่งจะเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลโจวเสร็จ กำลังดื่มเหล้าอยู่ในร้านอาหารอย่างสบายใจแม้ในงานประมูล ของที่ตระกูลโจวหยิบออกมาเขาจะดูไม่ออกสักอย่าง แต่คนที่มาในงานก็ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญรุ่นพี่ในสำนักเต๋าแม้แต่ยังมีนักพรตจากวัดเมฆขาวในเมืองหลวงเดินทางมาด้วย เขาก็ถือโอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์กับคนกลุ่มนี้ไว้ไม่น้อยแม้ในสายตาของคนเหล่านั้น อวี๋ไป่เชียนจะเป็นเพียงนักพรตป่าจากสถานที่เล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองเหอหยาง ไม่ได้มีสายเลือดที่ยิ่งใหญ่อะไร แต่ในสายตาของอวี๋ไป่เชียน เหล่านี้ล้วนเป็นเส้นสายที่สำคัญอย่างยิ่งทันใดนั้นทหารเกราะนิลของหน่วยพิทักษ์ราตรีคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้านอาหาร เมื่อเห็นอวี๋ไป่เชียน เขาก็รีบเดินเข้าไป พูดเสียงเบา“เจ้าสำนักอวี๋ ท่านผู้ใหญ่ของข้ามีเรื่องจะบอกท่าน”
อวี๋ไป่เชีย
