ู้เฉิง”อวี๋ไป่เชียนคำรามลั่นอย่างน่าเวทนา เสียงนั้นราวกับนกกาเหว่าร้องไห้เป็นเลือด เต็มไปด้วยความโกรธและไอสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุดร่างขยับ เขากระโดดออกจากหน้าต่างร้านอาหารโดยตรงเจ้าของร้านอาหารเมื่อเห็นภาพนี้ถึงกับไม่กล้าไล่ตามไปทวงค่าเหล้า กลัวว่าอีกฝ่ายจะมาหาเรื่องตนเองจริงๆหุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งนอกเมืองเหอหยาง กู้เฉิงถอดเกราะนิลของหน่วยพิทักษ์ราตรีออก เปลี่ยนเป็นชุดสีดำธรรมดา กอดกระบี่รออยู่ที่นั่นสู้ตายดีกว่ายอมจำนน สู้ลงมือก่อนดีกว่าการลงมือในอำเภอหลัวจะกระทบกระเทือนถึงคนอื่น สู้มาสกัดฆ่าอวี๋ไป่เชียนที่นี่โดยตรง ให้เขาทั้งที่ยังเข้าเมืองเหอหยางไม่ได้เลย
ครั้งนี้กู้เฉิงไม่ได้พาใครมาด้วย เพราะพามาก็ไม่มีประโยชน์ นี่คือศึกที่ดุเดือดอย่างแน่นอนข้อมูลที่ตระกูลโจวให้เขาก็มีข้อมูลของอวี๋ไป่เชียนด้วยอีกฝ่ายก่อนที่จะมาเมืองเหอหยาง เข้าร่วมสำนักเต๋าเสวียนก็มีอาจารย์อยู่แล้ว และยังเป็นสายเลือดของสำนักเต๋าแท้ๆ อีกด้วยระดับการบำเพ็ญปราณขั้นเจ็ดหยั่งรู้ขั้นสูงสุดบวกกับวิชาสายมารทั้งตัว เรียกได้ว่าน่ารำคาญอย่างยิ่งผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ ของสำนักเต๋าเสวียนที่บำเพ็ญวิชาสายมารเป็นหลัก ระดับการบำเพ็ญเพียรก็เทียบเท่ากับรากหญ้าที่ไม่มีราก อาจจะในบางด้านน่ารำคาญจริงๆ แต่ขอเพียงหาจุดอ่อนของพวกเขาเจอ ก็แทบจะฆ่าได้ในครั้งเดียวส่วนอวี๋ไป่เชียนบำเพ็ญปราณเป็นหลัก เสริมด้วยวิชาสายมารเหล่านั้น ทั้งตรงและแปลก
