่นๆ ของสำนักเต๋าเสวียน ไม่สนใจสถานะผู้อาวุโสของเขา แม้แต่จะสนใจหุ่นเชิดโลหิตอสูรของเขาก็ไม่สนใจ ก็หนีไปเช่นนั้น‘ปัง’ก้อนหินที่ปนเปื้อนด้วยพลังปราณแท้จริงก็ทุบเขาทั้งคนที่ร่างกายอ่อนแอลงกับพื้นได้อย่างง่ายดายรองเท้าบู๊ตสีดำที่เปื้อนโคลนและเลือดก็เหยียบลงบนศีรษะของเขา“ตู้จื่อหยางอยู่ที่ไหน”ในดวงตาของจงหลินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อยู่ที่ห้องขังบนภูเขาหลัง เขาถูกเจ้าสำนักลงโทษขังคุก ท่านกู้อย่าฆ่า…”“ปัง”เสียงเบาๆ ดังขึ้น ศีรษะของจงหลินก็ถูกเหยียบแตกแล้ว
