นถังอยู่ที่นี่ พวกเขาก็ต้องคิดแล้วคิดอีกเสี่ยวอี่เดินออกมาอย่างเงียบๆ ยืนอยู่ข้างๆ กู้เฉิงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านหลี่เจียกระทบกระเทือนจิตใจของเด็กหนุ่มคนนี้ แม้เขาเองจะเคยผ่านความยากลำบากมา แต่ก็ไม่เคยเห็นเรื่องราวที่น่าเกลียดเช่นนี้มาก่อนหวังฉีถ่มน ้าลาย ด่าว่า “สำนักเต๋าเสวียนมันเป็นอะไร ท่านขอรับครั้งนี้ต่อให้ท่านไม่ลงมือ รอให้มีโอกาสเจอคนของสำนักเต๋าเสวียนข้าจะต้องสั่งสอนพวกมันสักหน่อย”คนสมองทึบอย่างหวังฉีคิดอะไรไม่ซับซ้อนเขาเพียงแค่สงสารคนในหมู่บ้านหลี่เจียเหล่านั้น ไม่พอใจสำนักเต๋าเสวียนเท่านั้นเอง
ฉีโจวในตอนนี้กลับถอนหายใจยาว เดินออกมา “ท่านขอรับหากไม่รังเกียจว่าข้าฝีมือต ่าต้อย ข้าก็สมัครใจจะลงมือ”เมื่อเห็นฉีโจวเดินออกมา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ไม่คาดคิด แม้แต่กู้เฉิงก็ไม่คาดคิดคนคนนี้แม้จะมีอาวุโสในอำเภอหลัว แต่กลับเป็นที่รู้กันดีว่าขี้ขลาดตาขาว ไม่ชอบสร้างปัญหา ตั้งใจรอเกษียณอย่างเดียวเรื่องแบบนี้เขาควรจะหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุด ถึงจะถูก ทำไมถึงได้อาสาออกมาเองเมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตนเอง ฉีโจวก็ยิ้มขมขื่น “อย่ามองข้าแบบนั้น ข้ารู้ว่าปกติพวกท่านอาจจะดูถูกข้า แต่ลูกผู้ชายมีสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ ข้ากลัวตาย แต่ก็ต้องดูว่าเมื่อไหร่อายุของข้ามากกว่าพวกท่านทุกคน พวกท่านรู้ไหมว่าข้าเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีได้อย่างไร ก็เพราะภัยพิบัติจากสำนักข้าเป็นคนชายแดนตะวันตก ดินแด
