นของสำนักเต๋าเสวียนเท่านั้น”กู้เฉิงในตอนนี้กลับหัวเราะเบาๆ แล้วก็ถอนหายใจยาว“ยังจำภูตอดอยากตัวแรกที่เราจัดการร่วมกันได้ไหมภูตพยาบาทระดับเจ็ดก็ฆ่าคนไปแค่สี่คนเท่านั้น แต่วันนี้มีคนตายไปกี่คนแล้วเรื่องในวันนี้นี่ไม่ใช่หายนะที่เกิดจากภูตผี หากแต่เป็นภัยที่มนุษย์ก่อขึ้นเองต่างหากท่านเมิ่งหานถังเคยพูดกับข้าว่า ภูตผีปีศาจจะชั่วร้ายก็ได้ แต่ใจคนกลับชั่วร้ายไม่ได้เพราะภูตผีไม่มีความเป็นมนุษย์ แต่เรากลับมีความเป็นมนุษย์แต่วันนี้ข้ากลับพบว่า เดิมทีใจคน สามารถชั่วร้ายกว่าภูตผีปีศาจได้เสียอีกท่านพูดถูก เรื่องนี้จะจัดการก็ได้ ไม่จัดการก็ได้
ข้าไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่วันนี้เรื่องนี้ ข้ากลับอยากจะจัดการ”เมื่อได้ยินกู้เฉิงพูดเช่นนี้ จ้าวซิงหมิงก็เพียงแค่ถอยหลังไป ไม่ได้พูดอะไรอีกเขาเพียงแค่พูดสิ่งที่ควรพูดไปแล้ว จริงๆ แล้วในใจเขาก็โกรธเช่นกันผู้บำเพ็ญเพียรกับคนธรรมดาจริงๆ แล้วเป็นสองโลกที่แตกต่างกันในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรไปฆ่าคนธรรมดาโดยไม่มีเหตุผลเป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างยิ่งผลคือตู้จื่อหยางคนนั้นฆ่าคนแล้วยังไม่พอใจ ยังจะบีบคั้นภรรยาม่ายของคนอื่นให้ถึงขนาดนี้ นี่มันมีความแค้นอะไรกันนักหนาเลวทรามจริงๆหลี่เหล่าฮั่นทางนั้นไม่รู้ว่าอะไรคือวงการบำเพ็ญเพียร แม้แต่เขาจะไม่เข้าใจด้วยซ ้าว่าสำนักหมายถึงอะไรในสายตาของเขา สำนักกับทางการ กับพวกคนรวยเหล่านั้นก็เหมือนกัน คือตัวตนที่ตนเองไม่สามารถไ
