บทที่ 170 ทำไมข้าถึงยิ่งดูคล้ายมารเข้าไปทุกที?
นอกนิกายเสินเซียว ท่ามกลางทะเลเมฆอันเวิ้งว้าง มีสตรีผู้หนึ่งในกระโปรงขาว รูปโฉมอ่อนหวานสะกดใจ ยืนเด่นอยู่เหนือเวหา มือถือกระจกศักดิ์สิทธิ์สีทองไว้มั่น
“หากคัมภีร์พินิจฟ้าไม่ผิดพลาด บุรุษผู้นั้นควรจะยังอยู่ในที่แห่งนี้”
นางยังครุ่นคิดอยู่ พลันแสงในกระจกก็สะท้อนวาบ ปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นมา
เมื่อเห็นดังนั้น สตรีนางนั้นก็พลันยินดี รีบส่งเสียงเรียนเชิญให้อีกฝ่ายออกมาพบหน้า
ทว่าไม่ทันขาดคำ เงาร่างในกระจกกลับคล้ายรู้ตัวโดยฉับพลัน เงยหน้ามองทะลุกระจกมาสบตากับนาง
ทันใดนั้น หัวใจของนางก็สะท้านวาบ
เพียงพริบตา ช่องว่างเบื้องหน้าฉีกแยก ร่างของลวี่หยางที่สถิตอยู่ในซู่หนี่ว์ก็ก้าวเท้าออกมา
ปรากฏตรงหน้านางอย่างเงียบงัน
“เปียวเมี่ยว ขอคารวะท่านผู้บำเพ็ญขั้นสูงแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์”
นางมิได้ลังเลแม้แต่น้อย ค้อมกายทำความเคารพทันที เอ่ยอย่างนอบน้อม
“ท่านผู้บำเพ็ญหวนคืนสู่ทะเลคลุ้มคลั่งอีกคราภายหลังผ่านไปหลายร้อยปี ย่อมทำให้สถานที่แห่งนี้รุ่งเรืองขึ้นถนัดตา”
‘ผ่านมาแล้วหลายร้อยปีหรือ?’
ลวี่หยางได้ยินดังนั้น ใจพลันสะท้านเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งไร้คลื่น
“พวกเจ้าตอบสนองได้เร็วไม่น้อย ข้าคือหัวหน้ายอดเขาปะสานฟ้าแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ ได้รับบัญชาให้มาตรวจตรา”
สิ้นคำ เขาก็หยิบคำบัญชาแห่งเขาปะสานฟ้าออกมา
ก่อนจากมา ลวี่หยางลงมือฉับไว ไม่เปิดโอกาสให้ท่านหญิงหรั
