ราตรีลึกล ้า ทั่วทั้งเมืองซูเจียไร้ซึ่งแสงไฟ เงียบสงัดจนน่าใจหายชายหนุ่มเปิดประตูห้องอย่างมึนงง ขยี้ศีรษะอย่างแรงไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ช่วงนี้ความจำของเขาเหมือนจะมีปัญหามักจะลืมเรื่องบางอย่างอยู่เสมอเช่นตอนนี้ ดึกดื่นค่อนคืน เขาออกไปทำอะไรมาในห้อง ร่างอรชรในชุดผ้าโปร่งบางกำลังหันหลังให้เขาวาดภาพอะไรบางอย่างอยู่ภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ พอจะมองเห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดใต้ผ้าโปร่งบางนั้น สะโพกกลมกลึงดุจลูกท้อ เอวบางร่างเล็กดุจกิ่งหลิว แค่แผ่นหลังก็ทำให้ชายหนุ่มร้อนรุ่มในใจแล้ว“ดึกดื่นค่อนคืนแม่นางกำลังวาดภาพอะไรอยู่รึ หรือว่าตั้งใจรอสามีอยู่”ชายหนุ่มถูมือไปมา แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะเข้าไปโอบกอดร่างงามนั้นมาทะนุถนอม แต่ฝีเท้าของเขากลับชะงักงัน บนใบหน้าปรากฏแววตื่นตระหนกตนเอง มีภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่
ทันใดนั้นร่างอรชรนั้นก็หันกลับมา ยิ้มหวาน “ใบหน้าของข้าน้อยวาดเบี้ยวไปหน่อยนะเจ้าคะ ท่านพี่รอสักครู่ ข้าน้อยกำลังจะวาดเสร็จแล้ว”ในมือของนางถือหนังมนุษย์บางๆ แผ่นหนึ่ง บนนั้นมีคิ้วตาสมบูรณ์ เหมือนจริงอย่างยิ่งหญิงสาวเงยหน้าขึ้น ตำแหน่งที่ควรจะเป็นใบหน้ากลับเต็มไปด้วยหนองสีดำข้นหนองนั้นราวกับมีชีวิต มันกำลังเดือดพล่านส่งกลิ่นเหม็นคาวออกมาเสียงกรีดร้องของชายหนุ่มดังลั่นไปทั่วราตรี แต่ก็ขาดหายไปกลางคัน ทั่วทั้งเมืองซูเจียกลับสู่ความเงียบสงัดดังเดิมกู้เฉิงเห็นหนังมนุษย์ของซูเจิ้นซิงในจวนของโจวเจี้ยนซิงแม้ว
