เศร้าสร้อย ราวกับบทเพลงแห่ขันหมากกับบทเพลงส่งศพรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ดูน่าขนลุกอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของกู้เฉิงก็เปลี่ยนไปทันที“แย่แล้ว เราคงจะเดินผิดทาง ทางนี้ก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกันตั้งแต่ที่เราก้าวเข้ามาที่นี่ ก็คงจะก้าวเข้าสู่กับดักแล้ว”ตู้หลานเจียงขมวดคิ้ว “ท่านกู้หมายความว่าอย่างไร”กู้เฉิงมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า “บทเพลงที่ผสมผสานระหว่างงานมงคลกับงานอวมงคลนี้ข้าเคยได้ยินเมื่อคืนวานนี้ มันดังอยู่ในอำเภอตงหลินมาครึ่งเดือนแล้ว ถึงได้ล่อพวกเรามาแต่บทเพลงนี้จะดังเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับดังขึ้นมา มันหมายความว่าอะไรหมายความว่าข้างนอก ฟ้ามืดแล้วแต่ทุกท่านยังจำได้หรือไม่ ว่าเราเข้ามาที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว”ตู้หลานเจียงกำลังจะตอบโดยสัญชาตญาณ แต่สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หลังจากที่กู้เฉิงเตือนสติ คนอื่นๆ ก็พลันเปลี่ยนสีหน้าไปตามๆ กันทุกคนรู้สึกว่าพวกเขาเพิ่งจะก้าวเข้ามาในถ ้าที่มืดมิดนี้ได้ไม่นาน
แต่เมื่อถูกเตือนสติ พวกเขาก็คิดอย่างละเอียดจึงได้รู้ว่า อันที่จริงแล้วพวกเขาเดินอยู่ในถ ้าที่มืดมิดนี้มาไม่รู้กี่ชั่วยามแล้ว ทุกคนต่างเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบงันและชาชิน จนแม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้สึกถึงกาลเวลาที่ผ่านไปความแปลกประหลาดที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกเขาโดยไม่รู้ตัวนี้ เมื่อเทียบกับภูตผีจริงๆ แล้ว ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกหวาดผวามากขึ้นไปอีก บางคนถึงกับเริ
