่มเสียใจแล้วกู้เฉิงไม่ได้เสียใจ เพราะความรู้สึกเสียใจนั้นไร้ประโยชน์ที่สุดเมื่อเดินผิดทาง ก็ต้องหาทางกลับไปให้ถูก การเสียใจมีแต่จะทำให้เสียเวลาคุณชายภูตขมวดคิ้ว “ในเมื่อมีปัญหา ก็ถอยกลับไปตั้งหลักก่อน”กู้เฉิงกล่าวเรียบๆ “ช้าไปแล้ว เจ้าลองหันกลับไปดูสิ ยังหาทางที่เราเดินมาเจออีกไหม”ทุกคนหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ด้านหลังกลับถูกความมืดมิดอันไร้ขอบเขตกลืนกินไปนานแล้ว สูญเสียการรับรู้ทิศทางโดยสิ้นเชิงในขณะนั้น เสียงดนตรีประหลาดกลับดังขึ้นอย่างกะทันหันหลายเท่า ราวกับดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา
คนสองกลุ่มปรากฏขึ้นจากความมืด กลุ่มหนึ่งสวมชุดสีแดงสดแบกเกี้ยว ราวกับขบวนส่งเจ้าสาวอีกกลุ่มหนึ่งสวมชุดกระสอบไว้ทุกข์ แบกโลงศพ ถือธงเรียกวิญญาณคนทั้งสองกลุ่มนี้บรรเลงเพลงมงคลและเพลงโศกปะปนกันกลายเป็นเสียงที่กู้เฉิงและคนอื่นๆ ได้ยินสิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือคนทั้งสองกลุ่มนั้น หรือจะพูดให้ถูกก็คือพวกเขาไม่ใช่คนเลยคนเหล่านั้นล้วนมีใบหน้าซีดเผือด ท่าทางแข็งทื่อ มีเพียงแก้มที่ทาชาดสีชมพูอ่อนๆ มองแวบแรกราวกับหุ่นกระดาษที่ใช้ในพิธีกรรมเมื่อคนทั้งสองกลุ่มเห็นกู้เฉิงและคนอื่นๆ ก็พากันเข้ามาล้อมรอบทันที ในชั่วพริบตาไอชั่วร้ายก็แผ่ปกคลุมพวกเขาไว้นักพรตนอกรีตคนหนึ่งหน้าซีดเผือด ด่าทออย่างเกรี้ยวกราด“ภูตผีอะไรกัน ตายให้หมดซะ”พูดจบเขาก็จะลงมือ แต่ในวินาทีต่อมา กระบี่ของกู้เฉิงก็ยื่นมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว“เจ้าหมายความว่า
