ูงชนที่มุงดูต่างก็ตกตะลึง ไม่มีใครไปสนใจแล้วว่า เขาเป็นนักพรตทำไมถึงไปขอของจากพระโพธิสัตว์นักพรตคนนั้นเด็ดสาลี่ลูกหนึ่งมากิน แล้วหัวเราะลั่น “เจ้าหนุ่มนั่นขี้เหนียว แต่ข้ากลับไม่ขี้เหนียว มาๆ สาลี่เหล่านี้ทุกคนหยิบได้ตามสบาย”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฝูงชนที่มุงดูก็รีบเข้าไปแย่งกันเก็บ ในชั่วพริบตาต้นสาลี่ต้นนั้นก็ถูกเก็บจนหมดเกลี้ยงชายคนนั้นยืนตะลึงมองดูฉากนี้ หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว สาลี่ในรถของเขา กลับหายไปหมดแล้วเขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ตะโกนลั่น “นั่นมันสาลี่ของข้า สาลี่ของข้า”นักพรตพลางกินสาลี่ พลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “กินสาลี่ของเจ้าลูกหนึ่งเจ้าก็ไม่ยอม ถือซะว่าเป็นบทเรียนให้เจ้า ต่อไปอย่าได้ขี้เหนียวเช่นนี้อีก”ชายคนนั้นยืนตะลึงอยู่ที่นั่น แล้วก็ทุบพื้นร้องไห้ลั่น “เงินที่ขายสาลี่คันรถนี้ต้องเอาไปรักษาแม่ของข้านะ”
คนรอบข้างมองดูสาลี่ในมือของตนเอง ต่างก็แยกย้ายกันไปนักพรตคนนั้นได้ยินเช่นนั้นกลับมีสีหน้าเฉยเมยเสี่ยวอี่มีสีหน้าโกรธเคือง แต่กลับถูกกู้เฉิงดึงไว้ ส่ายหน้าอย่างเย็นชาเบาๆแต่ทันใดนั้นนักพรตคนนั้นกลับสังเกตเห็นกู้เฉิงเข้า มองดูเขาแล้วแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าหนู เจ้าหัวเราะอะไร มีความเห็นอะไรกับสิ่งที่ข้าทำรึ”กู้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มส่ายหน้า “พรต ท่านนี่มันเฒ่าทารกกินยาพิษชัดๆ”นักพรตคนนั้นขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”มือของกู้เฉิงได้แตะไปที่กระบี่ยาวที่ห่อด้วยผ้าดำที่เอวแ
