ยามดึก หวงเซิงหน้าแดงก ่าเรอออกมากลิ่นเหล้าคลุ้ง เพิ่งจะกลับมาจากการดื่มกินกับเพื่อนเลวๆ เดินโซซัดโซเซผลักประตูบ้าน“บัดซบ ก็แค่ตามขบวนพ่อค้าไปเมืองหลวงแล้วรวยขึ้นมาหน่อยเดียว จะอวดดีอะไรนักหนา ถ้าข้ามีโอกาส ข้าจะหาเงินได้มากกว่าเจ้าเสียอีก”หวงเซิงเดินโซซัดโซเซไปตลอดทาง ด่าทอพลางก้าวเข้าสู่ประตูบ้าน ทันใดนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น พร้อมกับเสียงกลืน ราวกับว่ามีคนกำลังกัดกินอะไรบางอย่างอยู่เสียงนั้นทำให้หวงเซิงนึกถึงตำนานสยองขวัญบางเรื่อง บนหน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาเม็ดเล็กๆ เหล้าที่ดื่มไปก็สร่างไปกว่าครึ่งเขาเดินย่องไปตามทิศทางของเสียงอย่างระมัดระวังจนถึงห้องครัว กลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเตาไฟ กอดของบางอย่างไว้แล้วกัดกินอย่างตะกละตะกลาม นั่นคือภรรยาของเขา นางหวังเมื่อรู้ที่มาของเสียง หวงเซิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชี้ไปที่นางหวังแล้วด่าว่า
“เจ้าผู้หญิงผลาญสมบัติ ดึกดื่นป่านนี้ยังจะกินอะไรอีก เกือบจะทำให้ข้าตกใจตายอยู่แล้ววันๆ ก็เอาแต่กินๆๆ กินเข้าไปเยอะขนาดนี้ยังไม่มีลูกสักคน แม่ไก่ยังออกไข่ได้เลย ข้าจะเลี้ยงเจ้าไปทำไมข้าโชคร้ายมาหลายปีแล้ว เล่นพนันทีไรก็แพ้ทุกที ก็เพราะถูกเจ้าผู้หญิงผลาญสมบัตินี่แหละมาถ่วงอย่ากินอีก กลับไปนอนได้แล้ว”“แต่ท่านพี่ ข้าหิวเหลือเกิน”นางหวังเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองเบิกโพลงมีเส้นเลือดฝาด ปากยังคงกินไม่หยุดหวงเซิงเพิ่งจะเห็นว่า สิ่งที่นางกำล
