ังกัดกินอยู่นั้นคือเนื้อแห้งแข็งๆชิ้นหนึ่ง ไม่น่าแปลกใจที่จะมีเสียงแบบนั้นท่าทางของนางหวังทำให้ใจของหวงเซิงเต้นผิดจังหวะ พูดตะกุกตะกัก “หิว…หิวเจ้าก็กินของดิบไม่ได้นะ”“แต่ข้ารอไม่ไหวแล้ว”เมื่อนางหวังลุกขึ้นยืน หวงเซิงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ท้องของนางป่องกลม ถังข้าวสารและถังแป้งในบ้านว่างเปล่าแล้ว ของกินในห้องครัวทั้งหมดถูกนางหวังค้นออกมาแล้วกินจนหมด“ท่านพี่ ข้าหิวเหลือเกิน”
นางหวังจ้องมองหวงเซิงด้วยดวงตาสีแดงก ่าผู้ชายคนนี้ที่มักจะทุบตีนางอยู่เสมอทำให้นางเกลียดชังอย่างยิ่งนางเกลียดที่เขาออกไปเล่นพนันดื่มเหล้าแต่ในตอนนี้ นางกลับรู้สึกว่าหวงเซิงดูน่ามอง…น่ากินอย่างยิ่งทั่วร่างส่งกลิ่นเนื้อหอมกรุ่น แม้แต่กลิ่นเหล้าที่น่ารำคาญในวันวาน ก็ทำให้นางนึกถึงไก่แช่เหล้าของภัตตาคารเต๋อเยว่โหลว นั่นคือของอร่อยที่นางเพิ่งจะได้กินในวันที่หมั้นหมายกลืนเนื้อแห้งคำสุดท้ายในปากลงไป มือของนางหวังคลำไปเจอมืดทำครัวที่อยู่ข้างๆหวงเซิงถอยหลังอย่างหวาดกลัว แต่กลับสะดุดธรณีประตูห้องครัวล้มลง“ท่านพี่ ข้าหิวจริงๆ นะ”“อ๊าก”เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของราตรีตามมาด้วยเสียงสับเนื้อและเสียงกัดกิน…………ในห้องเก็บตัวแห่งหนึ่งของหน่วยพิทักษ์ราตรีอำเภอหลัว เบื้องหน้ากู้เฉิงมีหินยักษ์ทรงกระบอกตั้งอยู่ เขารวบรวมพลังปราณทั้งหมดไว้ที่หมัด แล้วซัดเข้าไปที่หินยักษ์นั้น เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นเป็น
ระลอกๆ แรงสะท้อน
