ทันที รีบคุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้ขอความเมตตา “อย่าฆ่าข้า ข้าก็ถูกบังคับเหมือนกันหากข้าไม่ช่วยเสือร้ายนั่นฆ่าคน ก็จะกลายเป็นภูตชางถูกทรมานตลอดไปข้าเพียงแต่อยากจะหลุดพ้นเท่านั้น นี่มีอะไรผิดรึ ใครก็ตามที่ตกอยู่ในสภาพเดียวกับข้า ก็จะเลือกทำแบบเดียวกับข้า”กู้เฉิงส่ายหน้าเบาๆ “หากเจ้าเด็ดเดี่ยวสักหน่อย ก็ยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายในเมื่อเป็นข้ารับใช้เสือแล้ว จะมาเสแสร้งทำไมพวกบัณฑิตอย่างพวกเจ้านี่ชอบหาข้ออ้างให้ตนเองอยู่เรื่อย ชั่วก็ชั่วไม่สุด”กู้เฉิงขี้เกียจจะเสียเวลากับคนเสแสร้งเช่นนี้ แต่ฆ่าคนใช้กระบี่แล้วฆ่าผีใช้อะไรนึกถึงผนึกสุวรรณที่บันทึกไว้ในตำราศาสตร์เร้นลับ กู้เฉิงจุ่มเลือดเสือที่เปื้อนอยู่ก่อนหน้านี้อย่างไม่ค่อยคล่องแคล่ว วาดยันต์บนหลังมือ ขณะเดียวกันมือข้างหนึ่งก็ประสานอินจ้าวซิงหัวเห็นท่าไม่ดี รีบคิดจะหนี
แต่ผนึกสุวรรณของกู้เฉิงก็ฟาดลงมาแล้ว ในมือของเขาเปล่งประกายสีทองออกมาสายหนึ่ง แม้จะบางเบา แต่ในยามค ่าคืนก็เห็นได้ชัดเจนจ้าวซิงหัวถูกแสงสีทองนั้นกระทบเข้า ก็กรีดร้องออกมาทันที ไอเย็นนอกกายสลายไป วิญญาณสลายโดยสิ้นเชิงตามระดับของภูตผี ภูตชางตนนี้แทบจะจัดอยู่ในระดับเก้าวิญญาณเร่ร่อนที่ต ่าที่สุด นอกจากล่อลวงคนแล้ว ไม่มีพลังโจมตีใดๆหลังจากฆ่าภูตชางแล้ว กู้เฉิงก็รู้สึกได้ว่าพื้นที่หยกดำก็ดูดซับพลังของภูตชางไปเล็กน้อย พื้นที่ขยายใหญ่ขึ้นอีกนิดหน่อย แต่แทบจะมองไม่เห็นอีกทั้งพลังที่สะท
