ช้เป็นครั้งที่สอง ในหัวของกู้เฉิงก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นมาเป็นระลอกๆแขนซากศพดำกวาดไปรอบๆ พลังมหาศาลซัดศพพเนจรที่อยู่รอบๆ กระเด็นไปทั้งหมด เผยให้เห็นร่างคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังนั่นคือชายชราตัวเล็กๆ สวมชุดคลุมยาวผ้าลินินสีเทา ร่างกายค่อมโค้ง ใบหน้าซีดเผือด คิ้วตาดูมืดมนเมื่อเห็นแขนซากศพดำของกู้เฉิง ชายชราคนนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง“ตระกูลอูแห่งเซียงซี ช้าก่อน ข้าคือ…”ในชั่วพริบตานั้นกู้เฉิงก็ได้เก็บแขนซากศพดำกลับคืน ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว กระบี่ฟันออกไป เลือดกระเซ็น ศีรษะลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้ว
ครั้งแรกที่ฆ่าคน กู้เฉิงยังคงมีความตึงเครียดและไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้กลับไม่มีความรู้สึกนั้นแล้วชายชราตัวเล็กคนนี้สามารถควบคุมศพพเนจรได้หลายสิบตนแต่ตนเองกลับอ่อนแออย่างยิ่ง เมื่อถูกเข้าประชิดตัวก็ไม่มีแม้แต่แรงจะต่อสู้อีกอย่างกู้เฉิงก็แน่ใจแล้วว่า มีเพียงการฆ่าปีศาจและภูตผีเท่านั้นที่พื้นที่หยกดำจะได้รับพลัง การฆ่าคนไม่มีเมื่อครู่เขาฆ่าศพพเนจรไปหลายตน แต่พลังที่ได้รับกลับน้อยมาก พอๆ กับภูตชางตนนั้นในตอนนี้เมื่อชายชราตัวเล็กตายไป ศพพเนจรเหล่านั้นก็หยุดลงเจียงฮั่นหลินนั่งลงกับพื้นเหงื่อท่วมตัว แต่หานจิงจิงกลับมีสีหน้าตื่นเต้นนี่แหละคือยุทธภพในฝันของเธอ แม้จะแปลกประหลาดและอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่คาดไม่ถึงในขณะที่เธอคิดจะโห่ร้องออกมา เธอกลับเห็นกู้เฉิงกำลังเงียบๆตัดหัวศพพเนจรทีละตน ท่าท
