“ไม่ใช่ พวกนี้ยังไม่นับว่าเป็นเจียงซือ เป็นเพียงศพพเนจรผู้ฝึกตนที่ชำนาญการหลอมศพจะแบ่งเจียงซือออกเป็นเจ็ดระดับคือ ศพพเนจร เจียงซือขาว เจียงซือดำ เจียงซือม่วง เจียงซือเหินเจียงซือกระดูกอมตะ และเจียงซืออสูรเจียงซือจะไม่เน่าเปื่อย เจียงซือขาวจะมีขนสีขาวและกรงเล็บแหลมคมงอกออกมา ร่างกายและความเร็วจะน่าทึ่งมาก
ศพเหล่านี้บางศพเน่าเปื่อยแล้ว ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนเป็นเพียงศพพเนจรระดับต ่าสุด”แม้ว่าเจียงฮั่นหลินคนนี้จะชอบพูดอวด แต่เขาก็มีความรู้เกี่ยวกับโลกของผู้ฝึกตนอยู่พอสมควรหานจิงจิงรีบพูดเสริมข้างๆ “ศิษย์พี่ท่านไม่ได้บอกว่าท่านฆ่าเจียงซือพวกนั้นง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากหรอกรึ เช่นนั้นศพพเนจรพวกนี้ก็ยิ่งง่ายกว่าสิ ถ้าท่านรู้สึกว่าใช้กระบี่เล่มเดียวไม่ถนัด ข้าให้ศิษย์พี่ยืมกระบี่เล่มนี้ได้นะ”เมื่อมองดูหานจิงจิงที่ยื่นกระบี่ให้เขาตรงหน้า ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและจริงจัง เจียงฮั่นหลินก็แทบจะร้องไห้ออกมาศิษย์น้องเจ้าจงใจแกล้งข้าใช่ไหมเจียงฮั่นหลินไม่รับกระบี่ แต่กลับตะโกนลั่น “ข้างนอกนั่น พวกเราไม่ได้มากับพวกเขา ฆ่าพวกเราไปก็ไม่ได้เงินรางวัลนะ”เสียงนั้นหัวเราะอย่างประหลาด “จะสนทำไมว่ามีเงินรางวัลหรือไม่ปล่อยพวกเจ้าไป หากถูกสุนัขรับใช้ของหน่วยพิทักษ์ราตรีรู้เข้า ข้าก็คงต้องกลายเป็นหนูในท่ออีกพักใหญ่จะโทษก็โทษที่พวกเจ้าโชคร้ายเอง ไปเป็นอาหารให้ลูกๆ ของข้าเสียเถอะ”
หานจิงจิงด
