ึงแขนเสื้อของเจียงฮั่นหลินอย่างไม่พอใจ “ศิษย์พี่ท่านทำไมทำอย่างนี้ ท่านไม่ได้บอกว่า การช่วยเหลือผู้อ่อนแอ ขจัดมารพิทักษ์ธรรม คือหน้าที่ของนักรบเช่นพวกเราหรอกรึ”เจียงฮั่นหลินกล่าวอย่างจนใจ “ศิษย์น้องเจ้าตั้งสติหน่อย การขจัดมารพิทักษ์ธรรมก็ต้องประเมินกำลังของตนเองด้วยจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของศพพเนจรพวกนี้คือเคลื่อนไหวเชื่องช้า หากอยู่ข้างนอก ขอเพียงให้ศิษย์พี่ของเจ้ามีม้าสักตัว ข้าสามารถจัดการพวกมันได้ทั้งหมดแต่ที่นี่ เส้นทางภูเขาเดินลำบาก พื้นที่คับแคบ ศพพเนจรหลายสิบตนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ใครจะต้านทานได้อีกอย่างพวกผู้ฝึกตนที่หลอมศพพวกนี้ยังชอบใส่พิษศพไว้ในศพด้วย หากโดนเข้าไปครึ่งชีวิตก็คงหายไปไม่ใช่ว่าศิษย์พี่ไม่อยากช่วย แต่กำลังไม่อนุญาต”หัวหน้าองครักษ์ของตระกูลเซียวแค่นเสียงเย็นชา “พวกท่านถอยไป ลงเขาทางประตูด้านหลัง พวกเราจะต้านไว้เอง เตรียมธนู ยิง”พูดจบ หัวหน้าองครักษ์และองครักษ์อีกห้าคนก็หยิบธนูออกมาต้านทานศพพเนจรเหล่านั้น
แต่ศพพเนจรเหล่านี้มีจำนวนมากเกินไป อีกทั้งหากไม่ถูกยิงเข้าที่ศีรษะ ก็ยังคงสามารถเคลื่อนที่ต่อไปได้ ธนูหกดอกทำได้เพียงชะลอความเร็วของพวกมันไว้ชั่วคราวเท่านั้นแต่ด้วยการยิงธนูของพวกเขา ทุกคนก็พอมีเวลาที่จะหลบหนีทางประตูด้านหลังแต่ในตอนนี้ ในป่าเขามืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือของตนเอง และเส้นทางภูเขาก็เดินลำบาก ความเร็วของทุกคนจึงช้าลงอย่างมาก ดูท่าว่าฝูงศพพเนจรที่ตามมาข้
