างหลังจะไล่ทันในไม่ช้าทันใดนั้นบัณฑิตหนุ่มจ้าวซิงหัวก็พูดขึ้น “ข้ารู้จักทางลัดลงเขาทุกคนตามข้ามา ขอเพียงไปถึงถนนใหญ่ที่โล่งแจ้ง ศพพเนจรพวกนั้นก็จะตามพวกเราไม่ทันแล้ว”เจียงฮั่นหลินดีใจทันที “จริงรึ เช่นนั้นพวกเราก็รอดแล้ว”พูดจบ เขาก็ดึงหานจิงจิงจะตามจ้าวซิงหัวไป แต่กู้เฉิงและคุณหนูของตระกูลเซียวกับพ่อบ้านกลับไม่ขยับกู้เฉิงพูดขึ้นทันที “อย่าไป บัณฑิตคนนั้นมีพิรุธ”จ้าวซิงหัวกล่าวอย่างไม่พอใจ “สหายท่านนี้ ข้าอุตส่าห์มีน ้าใจช่วยพวกท่าน แต่ท่านกลับบอกว่าข้ามีพิรุธ ช่างไม่รู้จักบุญคุณคนเสียจริง
เอาเถอะ พวกท่านก็ต้านศพพเนจรอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ ข้าหนีไปก่อนแล้ว อย่าหาว่าข้าไม่มีน ้าใจก็แล้วกัน”พูดจบ จ้าวซิงหัวก็เดินลึกเข้าไปในป่าทึบเจียงฮั่นหลินมองซ้ายมองขวา ด้านหนึ่งคือศพพเนจร ด้านหนึ่งคือทางรอดอีกอย่างก่อนหน้านี้กู้เฉิงก็ดูเงียบๆ มาตลอด เขาจึงคิดว่ากู้เฉิงเป็นเพียงนักท่องยุทธภพปลายแถว ดังนั้นจึงดึงหานจิงจิงตามจ้าวซิงหัวไปหานจิงจิงลังเลเล็กน้อย “ศิษย์พี่…”“อย่าพูดมาก รีบไปเถอะ ไม่อย่างนั้นจะสายเกินไป”กู้เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ยักไหล่เจอเรื่องแบบนี้ หากพอจะช่วยได้กู้เฉิงก็ไม่เกี่ยงแต่เขาก็ไม่ใช่คนดีศรีสังคม คนอื่นไม่ฟังเขา แล้วจะทำอย่างไรได้แต่ยังไม่ทันที่เจียงฮั่นหลินจะเดินไปได้ไกล ก็มีเสียงคำรามของเสือดังกึกก้องขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของศิษย์พี่ศิษย์น้องเจียงฮั่นหลินเจียงฮั่นหลินกับหานจิงจิ
