งอย่างผิดปกติแล้ว
คนสองกลุ่มนี้ตกลงว่ารู้จักกันหรือไม่รู้จักกันแน่คนรับใช้ที่เป็นหัวหน้าวางดาบยาวในมือลงบนโต๊ะ แล้วมองเถ้าแก่ด้วยรอยยิ้มที่ไม่จริงใจ“เถ้าแก่ ขอยืมโรงเตี๊ยมของท่านทำธุระสักหน่อย เดี๋ยวไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็อย่าออกมาข้างนอกเด็ดขาด รู้เห็นอะไรมากไป ไม่เป็นผลดีต่อท่านหรอกนะ”เถ้าแก่โรงเตี๊ยมเหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ร้องโอดครวญอยู่ในใจเรื่องการล้างแค้นในยุทธภพเขาก็เคยเห็นมาบ้าง แต่ดูจากท่าทางของคนเหล่านี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่การล้างแค้น แต่เป็นการลอบสังหาร เดี๋ยวตนเองจะถูกฆ่าปิดปากไปด้วยหรือไม่คนรับใช้คนหนึ่งในสามคนมองไปข้างนอก อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น“อันที่จริงคุณชายใหญ่ก็เป็นคนดีนะ ตอนที่ข้าเฝ้าประตูอยู่ ทุกครั้งที่คุณชายใหญ่เดินผ่านก็จะยิ้มให้ข้า”คนรับใช้ที่เป็นหัวหน้าจ้องเขาอย่างดุร้าย แล้วตวาดเสียงต ่า“โง่เง่า รอยยิ้มมันกินแทนข้าวได้รึไงอย่าลืมสิว่าใครเป็นคนจ่ายเงินให้เจ้า ใครทำให้เจ้ามีข้าวกิน ใครทำให้เจ้าเลี้ยงดูภรรยาและลูกๆ ได้
เงินบำนาญที่ราชสำนักให้มาหลังจากถูกหักแล้วหักอีก แม้แต่วัวตัวเดียวก็ยังซื้อไม่ได้ ชะตากรรมของสหายร่วมรบคนอื่นๆ เจ้าไม่เห็นรึไงมือที่เคยใช้ดาบฟันคน ต้องไปฆ่าหมูล้างไส้หมู บาดแผลเก่ากำเริบขึ้นมาแม้แต่เงินซื้อยาก็ยังไม่มีเป็นท่านแม่ทัพที่รับพวกเราไว้ เป็นฮูหยินที่ให้ข้าวให้น ้าแก่พวกเราอีกอย่างก็ไม่ได้ให้เจ้าไปฆ่าคน จะมาเสแสร้งทำเป็นคนดีมีเมตตาท
