ยหลังจากทะลุมิติมา เขาได้ทบทวนความทรงจำทั้งหมดของกู้เฉิงในชาตินี้แล้ว สุดท้ายเขาสามารถใช้คำสองคำมานิยามตัวเองในชาตินี้ได้ นั่นก็คือ ‘ไร้เดียงสา’พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก กู้เฉิงจึงถูกท่านย่าเลี้ยงดูมาโดยตลอดท่านย่าเป็นคนใจดี รักแต่ไม่ตามใจ ดังนั้นกู้เฉิงจึงไม่มีนิสัยเสียร้ายแรงอะไร แม้จะไม่เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ แต่ก็เป็นคนจิตใจดีมีเมตตาไม่เคยมีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ สำหรับตำแหน่งผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหวเขายังไม่มีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยซ ้า
หลังจากทะลุมิติมา กู้เฉิงก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายของจางซื่อที่มีต่อเขาทันที แต่ในความทรงจำของกู้เฉิงในชาตินี้ เขากลับคิดเพียงว่าตนเองทำตัวไม่ดี ทำอะไรผิดพลาดไป ท่านอาสะใภ้จึงไม่ชอบหน้าผลลัพธ์คือคนซื่อๆ ที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยเช่นนี้ กลับต้องมาตายอย่างน่าอนาถด้วยวิชาคุณไสยเพียงเพราะการแก่งแย่งผลประโยชน์แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิตเขาก็ยังไม่รู้ความจริง แต่กู้เฉิงกลับรู้สึกอัดอั้นและไม่คุ้มค่าแทนการที่เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกชาติหนึ่ง ก็เพราะได้อาศัยอยู่ในร่างของ ‘กู้เฉิง’โดยไม่รู้ตัว กู้เฉิงรู้สึกว่าตนเองเป็นหนี้ ‘ตัวเอง’ ในชาตินี้อยู่ดังนั้นความอัดอั้นและความไม่เป็นธรรมที่เขาได้รับ ในอนาคตตนจะเป็นผู้ทวงคืนให้เองตอนนั้นเองจางซื่อก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “เฉิงเอ๋อร์ เมื่อไปถึงเมืองเหอหยางแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายกลับบ้านบ่อยๆ นะ พวกเราทุกคนจะคิ
