ภูตหัวใจก็กระโดดหย็องแหย็งเข้ามาหาอีกครั้ง แม้รูปลักษณ์ของมันจะน่ากลัว แต่หากไม่พิจารณาให้ดี ก็ดูน่าเกลียดน่าชังปนน่ารักอยู่บ้างกู้เฉิงลูบคางพิจารณาเจ้าภูตหัวใจเมื่อถูกดูดเข้ามาที่นี่ มันก็กลับเชื่องผิดปกติ หรือว่าที่นี่จะเป็นคุกสำหรับมันกู้เฉิงรู้สึกว่าเรื่องราวคงไม่เรียบง่ายเพียงนั้นทันใดนั้นเจ้าภูตหัวใจก็ทำท่าเหมือนอ่านความคิดของกู้เฉิงออกมันยื่นมือเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วโป้งชี้ออกไปข้างนอก“เจ้าหมายความว่า เจ้าออกไปข้างนอกได้รึ”ภูตหัวใจพยักหน้าโตๆ ของมันขึ้นลงกู้เฉิงลองตั้งจิตนึกถึงโลกภายนอก และในวินาทีต่อมา สติของเขาก็กลับคืนสู่ร่างดังคาดพร้อมกันนั้น กู้เฉิงก็นึกถึงภูตหัวใจในใจ แสงสีดำสายหนึ่งพลันวาบขึ้น ปรากฏร่างของภูตหัวใจขึ้นตรงหน้าเขา
ในชั่วพริบตานั้น กู้เฉิงสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างตนเองกับภูตหัวใจได้อย่างชัดเจน ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าพลังจิตของตนกำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจก็แทบจะหมดสติกู้เฉิงรีบส่งภูตหัวใจกลับเข้าไปในพื้นที่นั้น แล้วลูบหน้าตัวเองอย่างครุ่นคิดจี้หยกที่ติดตัวเขามาจากชาติก่อนนี้ช่างลึกลับนัก ไม่เพียงแต่กลืนกินภูตได้ ยังสามารถควบคุมภูตได้อีกด้วยน่าเสียดายที่เวลาออกจะสั้นไปหน่อย เพียงไม่กี่วินาทีเช่นนี้จะทำอะไรได้แต่แน่นอนว่ามีก็ยังดีกว่าไม่มี อย่างน้อยก็ถือเป็นไพ่ตายสำหรับป้องกันตัวอีกหนึ่งใบเช้าวันรุ่งขึ้น เถียเทียนอิงแวะมาอีกครั้งเพื่อขอ
