ะดับรวมลมปราณใหญ่สุด หากอยู่ท่ามกลางนี้ ก็แทบไม่รอดชีวิต
โชคยังดีที่หมู่เมฆสายฟ้านี้แม้จะทรงพลัง แต่ไม่มี “ตำแหน่ง” จึงยังเปิดทางให้ผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานข้ามผ่านได้ มิเช่นนั้นเกรงว่าคงไม่มีใครรอด
“โชคชะตาของข้า…”
ลวี่หยางประสานนิ้วคำนวณ พร้อมกับควบคุมศาสตราวิเศษตรวจฟ้า “จิวเทียนอี” ดวงตาที่กลางหน้าผากเปิดออก แผ่รัศมีแสงทองคำสว่างจ้า พุ่งนำทางไปยังเบื้องหน้า
สุดปลายแสงนั้น เขาแลเห็นเรือลำหนึ่ง แม้เล็กกว่าลำเรือทองอยู่มาก แต่ก็พอเห็นได้ชัด
“…ผู้ฝึกตนโพ้นทะเล?”
ดวงตาลวี่หยางพลันทอประกายสว่าง
ฟ้าคำรามสนั่น!
ฟากฟ้าเต็มไปด้วยสายฟ้าสูบพสุธาเป็นหมื่นเป็นพัน เปล่งเสียงอสนีบาตปะทะน้ำ กลืนฟ้าทะลวงทะเล
ในห้วงน้ำใต้ผืนฟ้า มีกระแสน้ำมืดดำปั่นป่วน คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ เรือสามเสาแล่นฝ่าห่าพิภพนี้ดั่งอัสดงสุดท้าย
“ต้านไว้! ต้านให้ได้!”
เบื้องท้ายเรือมังกรชิงฮั่น เฉินหิงไห่เจ้าของเรือยืนต้านลมฝน สองมือเกาะหางเสือไว้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มองไปรอบทิศที่มีแต่ลมบ้าคลั่งซัดสาด
เขาไม่อาจคาดคิดเลยว่า งานกู้ซากเรือล่มใกล้ชายแดนที่ควรเป็นกิจวัตรธรรมดา จะลงเอยด้วยการพุ่งชนเข้าไปใน “เมฆผี” ที่ขึ้นชื่อว่าหายนะในตำนาน
เรือมังกรหลบไม่ทัน พุ่งเข้าไปเต็มแรง
หลังจากนั้นต่อให้เขาทำทุกวิถีทาง ก็ไม่อาจหาทางออกจากเมฆผีได้อีกเลย
คิดถึงตรงนี้ เฉินหิงไห่ก็เงยหน้าขึ้นฟ้า
ในฐานะลูกทะเล ผู้ควบเรือจากรุ่นสู่รุ่น เข
