บทที่ 165 โลกบำเพ็ญเซียนปี้หยาง
“ชีวิตหนึ่งรอดเพราะฝ่ามือเดียว ข้านับว่ายังมิได้ลงแรง”
ลวี่หยางเอ่ยตอบคำขอบคุณของเฉินสิงไห่พลางยกมือขึ้นเล็กน้อย แย้มยิ้มอ่อนโยน “หากเจ้าคิดจะตอบแทนบุญคุณ ข้าขอเพียงคำตอบไม่กี่ข้อ”
เขาเดินทางข้ามทะเลออกมา ก็เพื่อพลิกฟื้นภาพลักษณ์ของตนเสียใหม่
ในนิกายศักดิ์สิทธิ์ พวกเจินเหรินทั้งหลายล้วนเข้าใจเขาผิดลึกเกินไป ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดก็ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าตนเป็นคนดีจริง ๆ
แต่บนผืนน้ำโพ้นทะเล กลับไม่มีใครรู้จักเขา
ฉวยโอกาสนี้ ลวี่หยางตั้งใจจะก่อร่างภาพลักษณ์ใหม่ให้โดดเด่น ส่งชื่อเสียงอันงดงามของตนออกไปให้สำเร็จ เพื่อเติมเต็มความทะยานอยากในใจเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงคราที่ตนเพิ่งข้ามภพมา เขาเองก็เคยอยากเป็น “เซียนกระบี่หนุ่มผู้เหินฟ้าอิสระ เห็นความอยุติธรรมก็ชักกระบี่ช่วย” ทว่าโลกกลับยากคาด แม้เขาเคยต้องไหลไปตามสายน้ำแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์เพื่อเอาชีวิตรอด แต่หัวใจกลับไม่เคยหลงผิด ความดีงามยังคงมั่นคงดังเดิม
“โฮ่ !”
พลันเงาดำสายหนึ่งลอยขึ้นจากผิวน้ำ เผยให้เห็นอสรพิษขาวลำหนึ่งพุ่งขึ้นจากทะเล ส่งเสียงกรีดร้องแหลมใส่ลวี่หยาง
“หนวกหู”
ลวี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดลงเบื้องล่าง เพียงพริบตาเดียวก็ผ่าร่างอสรพิษเป็นสองท่อน เลือดอสรพิษพุ่งกระจายย้อมน้ำทะเลเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวโลหิตรุนแรงตีขึ้นหน้า
เขาสะบัดชายแขนเสื้อ กลิ่นเหม็นก็จางหายไปพร้อมกับศพอสรพิษที่ถูกเขาปัดใส่ “เมฆ
