บทที่ 164 ทิวทัศน์โพ้นสมุทร
เหนือมหานทีอันเวิ้งว้าง ไร้ขอบเขต พายุหมอกโศการำพันเคลื่อนคล้อยปกคลุมทั่วนภา มองไกลสุดตายังไม่เห็นฝั่ง เพียงแลเห็นเรือลำใหญ่เปล่งแสงทองแพรวพราวแล่นล่องฝ่าคลื่นลูกแล้วลูกเล่า บดทะเลบ้าคลั่งไว้ใต้ท้องเรือ
ต่อให้สายฟ้าฟาดกลางฟ้า ต่อให้คลื่นเหือดถาโถมขึ้นจากห้วงทะเล ก็ไม่อาจสั่นคลอนเรือนั้นได้แม้แต่น้อย
เรือทองข้ามห้วงสูญ เป็นสมบัติวิญญาณระดับกลาง!
สมบัติวิเศษนี้คือสิ่งที่จงกวงเจินเหรินมอบให้โดยตรง ใช้ได้พอเหมาะกับสภาพแวดล้อมลมปราณอันเลวร้ายเหนือมหาสมุทรใหญ่ เป็นดั่งอาวุธคู่กายที่ผ่าคลื่นฝ่าลม ออกทัพไร้พ่าย!
เบื้องหัวเรือ ลวี่หยางประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนตรงพลางทอดสายตายาวไกล
“ลมปราณรุนแรงนัก.”
ด้วยระดับพลังของเขา ย่อมแลเห็นได้กระจ่างแจ้ง หมอกโศกคลื่นเหือดและสายฟ้าฟาดเบื้องหน้า ล้วนคือสภาพปรากฏแห่งลมปราณทั้งสิ้น
“แตกต่างจากในแผ่นดินใหญ่ มหาสมุทรเบื้องนอกนี้มีลมปราณปั่นป่วนรุนแรงนัก แม้แต่ผู้ฝึกตนธรรมดายังไม่อาจกลืนกลายได้ อีกทั้งยังเร่งเร้าธรรมชาติแปรปรวน แปรฟ้าฝนแปรพายุ ยิ่งผสมเข้ากับมหาสมุทรอันเป็นแดนวิญญาณธรรมชาติ ยิ่งก่อเกิดเส้นแบ่งแดนที่ข้ามผ่านได้ยากยิ่ง”
หาใช่ใครจะข้ามมหาสมุทรเบื้องนอกได้ดั่งใจ
เพียงกลุ่มหมู่เมฆสายฟ้ายาวหมื่นลี้ที่เกิดจากลมปราณบ้าคลั่ง ก็รุนแรงเทียบเท่าแสงเพลิงกัลป์สิบสองฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของเขาแล้ว แถมยังไม่เคยหยุดนิ่ง!
แม้แต่ผู้ฝึกตนร
