บทที่ 163 ออกทะเล
“หยวนถู… เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ณ ยอดเขาปะสานฟ้า สตรีนางหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาลวี่หยางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ริมฝีปากแดงเรื่อเผยอเอ่ย หากดูผิวเผินคล้ายว่ากำลังห่วงใยชายอันเป็นที่รัก
แต่ลวี่หยางรู้ดีว่านางเป็นห่วงสิ่งใดแท้จริง
“วางใจเถิด ลายมือผู้อาวุโสเจินจวินยังอยู่ดี”
ลวี่หยางเผยยิ้มบาง ถัดมาก็พ่นลมหายใจร้อนระอุหนึ่งคำ “พอเถิด ให้ซูเชี่ยนมาช่วยข้ารวมลมปราณ เร็วที่สุดย่อมดีที่สุดในการฟื้นฟูบาดแผล”
“อืม…”
เมื่อได้ฟังคำนี้ ใบหน้าอันงามล้ำของนางหรั่วเซียงก็พลันหม่นลง แต่ไม่นานก็คืนรอยยิ้มหวานพลางหลีกทางให้เฉินซูเชี่ยน
เฉินซูเชี่ยนเห็นดังนั้นก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ หันไปมองหรั่วเซียงด้วยแววตาท้าทาย จากนั้นก็ประคองลวี่หยางเดินเข้าสู่ห้องลับ เพราะเมื่อเทียบกับการที่ลวี่หยางรวมลมปราณเพียงลำพัง การช่วยเหลือร่วมกันย่อมได้ผลดีกว่า ทั้งยังเร่งฟื้นฟูบาดแผลได้เร็วขึ้น
สิบวันผ่านไป
ลวี่หยางผลักเฉินซูเชี่ยนออก เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่อย่างสดชื่น ร่างกายอันเคยถูกเปลวไฟจากเตาหลอมฟ้าผ่าวทะลวงทั้งภายในภายนอก บัดนี้กลับฟื้นฟูขึ้นเกินกว่าครึ่ง
กระทั่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าก่อนหน้า
ลวี่หยางหาได้แปลกใจ เพราะการฝึกพลังแห่งร่างนั้นแต่เดิมก็ต้องผ่านความพังพินาศก่อนจึงตั้งมั่นได้ เขาบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ยามฟื้นตัวย่อมมีสิ่งดีงามตามมา
ทว่าเขาไม่ได้ถนัดฝึกทางร่างกาย
เคล็ดวิถีปราชญ์ขโมยสวรรค์ที่เค
