บทที่ 166 ความทุกข์ของซู่หนี่ว์มิรู้จบ
เฉินสิงไห่สุดท้ายก็ได้แต่ยอมรับความจริงอย่างจนใจ
ในความเห็นของเขา ตนเองครานี้คงเพียงโชคร้าย ประสบเหตุเหนือคาดซึ่งไม่อยู่ในความคุ้มครองของเบี้ยรับประกันจากพันธมิตรเซียน
ทว่ากับลวี่หยางผู้เคยผ่านศึกมานับไม่ถ้วนในนิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว กลลวงเล็กน้อยของพันธมิตรเซียนนี้ เพียงชำเลืองก็แทบจะแลเห็นทะลุ ไม่ใช่เรื่องประหลาดใด
“ประกันภัยพิบัติของพันธมิตรเซียนนั้น คุ้มครองเพียงภัยพิบัติทางทะเล แต่มิครอบคลุมหมอกผี อีกทั้งบนเรือยังมีอักขระป้องกัน พิบัติสามัญธรรมดาใดล้วนทำอันตรายไม่ได้”
นั่นจึงกลายเป็นวังวนย้อนแย้ง
เจ้าประสบหมอกผี? แล้วเหตุใดชาวเรือเช่นเจ้าจึงบังอาจฝ่าเข้าไป? หรือหมอกผีลอยเข้าหาเจ้าเอง? มีหลักฐานหรือไม่? ไม่มี? เช่นนั้นเจ้าก็สมควรถูกตราหน้าว่าลวงเบี้ยชดเชย
เจ้าประสบภัยพิบัติทางทะเล? แล้วเหตุใดมันจึงฝ่าผ่านอักขระคุ้มเรือเข้ามาได้? เช่นนั้นย่อมฟังไม่ขึ้น เจ้าก็ยังถูกสงสัยว่าลวงประกัน
อย่าถามเลย ถ้าถาม คำตอบก็มีเพียง “ปฏิเสธจ่าย”
แน่นอน พันธมิตรเซียนย่อมไม่ทำถึงเพียงโจ่งแจ้งเช่นนั้น ลวี่หยางคาดว่าแต่ละปี พันธมิตรเซียนน่าจะเจตนาจ่ายเงินชดเชยแก่ผู้คนกลุ่มหนึ่ง จากนั้นโฆษณาให้ใหญ่โต
อุบายเยี่ยงนี้ ลวี่หยางชินชานัก ชาวเรือเช่นเฉินสิงไห่นั้นมีนับล้าน ล้วนเป็นรวงข้าวที่พันธมิตรเซียนเพาะไว้ ทุกระยะเวลาหนึ่งก็เก็บเกี่ยวเสียคราหนึ่ง แม้แต่ลวี่หยาง เพียงเ
