านซ้ายของสะพานโค้ง และมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงสองเมตรครึ่ง
แม้แต่คนตัวสูงอย่างซูเฉินก็สามารถลอดเข้าไปได้
และตามทิศทางที่เหวินซินชี้ อีกสามคนก็ค่อยๆ มองเห็นเส้นทางที่พอจะเดินไปถึงท่อระบายน้ำได้อย่างปลอดภัย
เหวินซินยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้าซูเฉิน แล้วพูดอย่างภูมิใจ “เป็นไงล่ะ ปีนี้ที่ฉันเรียนมาไม่ได้เสียเปล่านะ!”
“เก่งจริงๆ” ซูเฉินพูด
เขาพูดจากใจจริง ถ้าไม่ได้คำเตือนจากเซี่ยหยุนกับเหวินซิน เขาอาจจะเสียเวลาทั้งวันอยู่กับพวกนักธนูล่ามังกรผู้ตกต่ำ
เขาอาจชนะได้ แต่ไม่รู้ว่าจะเสียเวลาไปเท่าไหร่ อาจจะต้องติดอยู่ตรงนี้ทั้งวัน
รวมกับเวลาคูลดาวน์ของดันเจี้ยน ไม่รู้ว่าจะพลาดค่าประสบการณ์ไปมากแค่ไหน
ทั้งสี่คนเดินตามทางแคบ ปีนลงจากสะพานโค้ง แล้วมุดเข้าไปในท่อระบายน้ำ
ไม่มีกลิ่นแปลกๆ ภายในท่อเลย ไม่มีแม้แต่น้ำด้วยซ้ำ
แต่ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งมืดลง
ซูเฉินใช้ม่านตาโลหิตสำรวจทางด้านหน้า
และเขายังมีดวงตาแห่งการมองทะลุ จึงไม่จำเป็นต้องใช้แสงสว่าง
แต่หญิงสาวอีกสามคนปรับตัวได้ไม่ดีเท่าไหร่ โดยเฉพาะเซี่ยหลิงหยุน
เมื่อเทียบกับเหวินซินและเซี่ยหยุนที่ผ่านการฝึกในมหาวิทยาลัยมาแล้ว สีหน้าของเธอดูแย่ที่สุด
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด ไม่ห่างไปแม้แต่ก้า
