วเดียว
ทั้งสี่เดินเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง
ทันใดนั้น เหวินซินก็ยื่นตะเกียงน้ำมันที่จุดไฟแล้วให้เซี่ยหลิงหยุน
“ฉันเพิ่งเจอมันในช่องเก็บของ ถ้ากลัวก็เอาไปใช้สิ” เหวินซินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เซี่ยหลิงหยุนแสดงท่าทีลังเล ซูเฉินจึงพูดว่า “รับไปเถอะ ท่อระบายน้ำมันยาวพอสมควรเลย”
ม่านตาโลหิตของเขามีระยะตรวจจับ 1,500 เมตร แต่ก็ยังมองไม่เห็นปลายทาง
พวกเขายังต้องเดินอีกไกล
เมื่อได้ยินแบบนั้น เซี่ยหลิงหยุนก็รับตะเกียงมาอย่างจำใจ
แสงจากตะเกียงช่วยลดความหวาดกลัวในใจเธอได้มาก
ทั้งสี่ยังคงเงียบ
หลังจากเดินมาประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงปลายท่อระบายน้ำ
ด้านบนมีแสงส่องลงมา
มีเหล็กเส้นดัดโค้งปักอยู่บนผนัง ทำเป็นบันไดให้ปีนขึ้นไป
ซูเฉินปล่อยม่านตาโลหิตลอยออกไปผ่านฝาท่อด้านบน
ด้านนอกคือห้องอาบน้ำ และฝาท่อระบายน้ำอยู่ภายในสระน้ำ
ไม่มีมอนสเตอร์
แต่ซูเฉินก็ยังไม่ลดความระวัง
บันไดสูงขึ้นไปหลายร้อยเมตร ถ้าเหล็กเส้นหลวมแล้วตกลงมา คงไม่ดีแน่
เขาจึงให้นักรบโครงกระดูกตัวหนึ่งปีนขึ้นไปก่อน
หลังจากมันเปิดฝาท่อและออกไปด้านนอกได้ เขาจึงพาหญิงสาวทั้งสามขึ้นไป
“ในที่สุดก็ออกมาได้สักที~” เซี่ยหยุนยืดตัวแล้วพูด
แม้พื้นที่ในท่อระบายน้ำจะกว้าง แต่การเดินอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นนานๆ ก็ทำให้รู้สึ
